Mahezubin Saikia

মুনীন বৰকটকী (Munin Barkataki) বিংশ শতাব্দীৰ অসম সাহিত্যক্ষেত্ৰৰ এজন জ্ঞাতপৰিচিত সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। গল্প, কবিতা আৰু নানা ধৰণৰ ৰচনা তেওঁ লিখিছে যদিও সাহিত্যিক সমাজত তেওঁৰ পৰিচয় মূলত এজন কৃতী সমালোচক হিচাপে অধিক দৃঢ়। তেওঁ দেশৰ […]

মিত্ৰদেৱ মহন্ত (Mitradev Mahanta) সম্পূৰ্ণ নাম মিত্ৰদেৱ মহন্ত অধিকাৰী, অসমৰ সাহিত্যমঞ্চৰ এজন খ্যাতনামা কবি, সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ আৰু অভিনেতা আছিল। তেওঁ বহু গ্ৰন্থ, শিশু সাহিত্যৰ কিতাপ আৰু নাটক ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্য ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰিছিল। ১৯৬১

গুণাভিৰাম বৰুৱা (Gunabhiram Barua) অসমীয়া সমাজ আৰু সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক বিশিষ্ট নাম। গুণাভিৰাম বৰুৱা (Gunabhiram Barua) অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম পথিকৃৎ, যিনি সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, বুৰঞ্জীবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰকৰূপে সুপ্ৰসিদ্ধ। ঊনবিংশ শতিকাত আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ দিশ

জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱা (Gyandabhiram Baruah) অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এজন উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ আৰু অভিনেতা আছিল। তেওঁ ভেনিচৰ সাউদ, পঞ্চৰত্ন, দদাইৰ পঁজা আদি গ্রন্থ ৰচনাৰ জৰিয়তে সাহিত্যক্ষেত্ৰ সমৃদ্ধ কৰিছিল। ১৯১৪ চনত গুৱাহাটীত আইন মহাবিদ্যালয় স্থাপিত হোৱাৰ পিছত

অজিৎ বৰুৱা (Ajit Barua) অসমীয়া সাহিত্যক্ষেত্ৰৰ এক দৃষ্টান্তমূলক নাম। তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সফল প্ৰশাসনিক বিষয়া, লগতে বহুমুখী সাহিত্যিক হিচাপে জনাজাত। কবিতা, গান, উপন্যাস, সমালোচনা, অনুবাদ, ৰম্যৰচনা আদি বহুতো শাখাত তেওঁৰ সৃষ্টি অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছে।

মহেন্দ্ৰ বৰা (Mahendra Bora) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম প্ৰতিভাশালী কবি-সাহিত্যিক, প্ৰবন্ধকাৰ, শিক্ষাবিদ আৰু সমালোচক হিচাপে পৰিচিত। সাহিত্যৰ প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণে তেওঁক বিশেষ স্থানত অধিষ্ঠিত কৰিছে। ১৯৮৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ পাঠশালা অধিবেশনৰ

যাদুৰাম ডেকা বৰুৱা (Jaduram Deka Baruah) আছিল অসমীয়া ভাষাৰ ইতিহাসত এক অগ্ৰগণ্য ব্যক্তিত্ব, যিয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া অভিধান প্ৰণয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৮০১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত লখিমপুৰ জিলাৰ শালকটা ঘিলামাৰী গাঁৱৰ জ্ঞাতি পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ১৮৩৯

চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী (Chandraprabha Saikiani) আছিল অসমীয়া সমাজৰ এগৰাকী প্ৰগতি-পথিক মহিলা, যিয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ লগতে অসমীয়া মহিলাসকলৰ শিক্ষাৰ বিস্তাৰ আৰু অধিকাৰৰ বাবে জীৱন উৎসৰ্গ কৰি দিছিল। তেওঁক অসমৰ নাৰীবাদী আন্দোলনৰ অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে সন্মানিত কৰা

ভৱানন্দ ডেকা (Bhabananda Deka) আছিল অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য, শিক্ষা আৰু অৰ্থনীতিত এক গৌৰৱজনক নাম। তেখেতে অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কীয় ১১৪খন গ্ৰন্থ আৰু পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাৰ জ্ঞানভাণ্ডাৰ সমৃদ্ধ কৰিছিল। তেখেতেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে

পৰাগধৰ চলিহা (Paragdhar Chaliha) আছিল অসমীয়া সাহিত্য, সংস্কৃতি, সংগীত, নাট্য আৰু ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰত এক অনন্য নাম। তেওঁ এগৰাকী কবি, গীতিকাৰ, সংগীতজ্ঞ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা, পৰিচালক, সমাজ সংগঠক, সাংবাদিক, ক্ৰীড়াবিদ, প্ৰশাসক তথা ৰাজনীতিবিদ আছিল। অসমৰ সাংস্কৃতিক ভুবনত

ভৱানন্দ দত্ত (Bhabananda Dutta) আছিল একেধাৰে গৱেষক, প্ৰৱক্তা, সাহিত্য সমালোচক আৰু দৰ্শনৰ অধ্যাপক। নচিকেতা ছদ্মনামেৰে কবিতা লিখি অসমীয়া কবিতাৰ বাটকটীয়া হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। যদিও তেওঁৰ জীৱনদীঘল নহ’ল, কিন্তু কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁৰ সাহিত্য আৰু

গণেশ গগৈ (Ganesh Gogoi) অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক অনন্য নাম। তেখেতৰ জীৱন যদিও মাত্ৰ ত্ৰিশ বছৰেই সীমাবদ্ধ আছিল, কিন্তু এই সময়খিনিত তেখেতে কবিতা, নাটক, সংগীত, অভিনয় আৰু খেলধূলাৰ ক্ষেত্ৰত এক অপূৰ্ব প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে। তেখেতক

অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত কেশৱ মহন্ত (Keshab Mahanta) এজন অন্যতম সুসজ্জিত নাম। কবিতা, গীত, অনুবাদ সাহিত্য, শিশু সাহিত্যৰ লগতে শিক্ষাক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ অসামান্য অৱদান আছিল। তেখেতে সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ জগতত নিজস্ব এক মৰমৰ স্থান নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম

আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা (Ananda Chandra Barua) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক, কবি, সাংবাদিক, আৰু শিক্ষক। ১৯০৭ চনত জন্ম গ্ৰহণ কৰা বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত “বকুল বনৰ কবি” নামেৰে বিখ্যাত। তেওঁৰ সাহিত্যিক যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি কলেজীয়া দিনৰে

পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱা (Parvati Prasad Barua) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী উজ্জ্বল নক্ষত্র। তেওঁ গীতিকবি, কবি, নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতা হিচাপে জনাজাত। বিশেষকৈ তেওঁ “গীতিকবি” ৰূপে অধিক পৰিচিত। ১৯৪০ চনত তেওঁ চতুৰ্থখন অসমীয়া ছবি

ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ (Indreswar Borthakur) আছিল অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বহু-প্ৰতিভাধৰ ব্যক্তিত্ব। তেওঁ অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সংগীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ হিচাপে নিজৰ প্ৰতিভাৰ বহুমুখী বিকাশ ঘটাইছিল। বিশেষকৈ অসমীয়া নাট্য জগতত তেখেতৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে তেওঁক সন্মানজনকভাৱে “নাট্যাচাৰ্য্য”

লক্ষ্মীনাথ ফুকন (Laxminath Phukan) আছিল এক গম্ভীৰ চিন্তাশীলতা আৰু গভীৰ দৃষ্টিভংগীৰ অধিকাৰী সাংবাদিক, যিয়ে অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংবাদ জগতত সুদীৰ্ঘ কাল ধৰি নিজস্ব অৱদান আগবঢ়াই গৈছিল। পিতৃ কাৰ্তিকচন্দ্ৰ ফুকনৰ প্ৰভাবত তেওঁ শৈশৱতেই জ্ঞান আৰু সাহিত্যৰ

অমূল্য বৰুৱা (Amulya Barua) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত এক উজ্জ্বল জ্যোতিষ্ক, যিয়ে নিজৰ কবিতাৰ মাজেৰে সময়ৰ স্পন্দন ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁক “কালান্তৰৰ কবি” বুলি অভিহিত কৰা হয়, কিয়নো তেওঁৰ কবিতাত এক দীপ্তিময় চিন্তাধাৰা আৰু

ডিম্বেশ্বৰ নেওগ (Dimbeswar Neog) আছিল অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এটি উজ্বল নক্ষত্র। তেওঁ কবিতা, প্ৰবন্ধ, উপন্যাস, নাটক, সমালোচনা আৰু ভাষা-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত এক অমলিন অৱদান আগবঢ়াই গৈছিল। অসমীয়া সাহিত্যৰ বাহিৰে ইংৰাজী ভাষাতো তেখেতে বহুতো ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ

হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা (Hiteswar Borboruah) আছিল এক অনন্য প্ৰতিভাসম্পন্ন সাহিত্যিক, যিয়ে অসমীয়াৰ সাহিত্য তথা ইতিহাসৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।  সাহিত্যৰ লগতে বুৰঞ্জীগৱেষণাত তেওঁৰ গভীৰ আগ্ৰহ আৰু অবদানই তেওঁক অসম বুৰঞ্জী শাখাত এক বিশিষ্ট স্থানত অধিষ্ঠিত

কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য (Kamalakanta Bhattacharya) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ অৰুণোদয় যুগৰ অন্যতম মুখ্য ব্যক্তিত্ব। তেওঁ এজন কবি আৰু প্ৰবন্ধকাৰ হিচাপে খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁৰ লেখনি জুইৰ দৰে জ্বলি উঠা ভাষা আৰু দৃঢ় মতামতৰ বাবে তেওঁক “অগ্নিকবি” বুলি

কালিৰাম মেধি (Kaliram Medhi) আছিল এজন বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু ব্যাকৰণিক। অসমীয়া পৌৰাণিক সাহিত্যৰ বৈজ্ঞানিক পৰ্যালোচনাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ পথপ্ৰদৰ্শকৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯২৩ চনত তেখেতে হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’ কাব্যখন সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল, যাৰ

ৰায় বাহাদুৰ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা (Surya Kumar Bhuyan) আছিল অসমৰ অন্যতম প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ, সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ আৰু সমাজসংগঠক। বুৰঞ্জী-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অনন্য অৱদান অসমীয়াৰ ইতিহাসক আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে পুনৰ গঢ়ি তোলে। বহুতো প্ৰাচীন অসমীয়াৰ বুৰঞ্জী সংগ্ৰহ কৰি সম্পাদনা

কীৰ্ত্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ (Kirtinath Sharma Bordoloi) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সংগীতজ্ঞ, যিজনে গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ হিচাপে অসমীয়া সংগীতক্ষেত্ৰত অম্লান অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। তেওঁক অসমীয়া অপেৰাৰ আদি জনক বুলি গণ্য কৰা হয়, কাৰণ তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে

পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱা (Parvati Prasad Barua) আছিল অসমৰ এগৰাকী প্ৰতিভাসম্পন্ন সাহিত্যিক, কবি, গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ-নিৰ্মাতা। তেওঁৰ নাম অসমীয়াৰ হৃদয়ত “গীতিকবি” ৰূপে বিশেষভাৱে খোদিত হৈ আছে। ১৯৪০ চনত তেখেতে নিৰ্মাণ কৰা “ৰূপহী” ছবিখন আছিল অসমীয়াৰ

সত্যনাথ বৰা (Satyanath Borah) আছিল অসমৰ এজন জ্ঞানে-গৰিমাৰে পৰিপূৰ্ণ প্ৰবন্ধকাৰ, ব্যাকৰণবিদ, শিক্ষাবিদ আৰু আইনী বিশারদ। তেওঁ ‘জোনাকী যুগ’ৰ অন্যতম মুখ্য ব্যক্তি আছিল। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিকাশত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য। ১৯১৯ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰধান

মহেশ্বৰ নেওগ (Maheswar Neog) আছিল অসমীয়া সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু ইতিহাসৰ এক অশেষ সাধক, যাক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু বাণীকান্ত কাকতিৰ বৌদ্ধিক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ বিস্তৃত জ্ঞানৰ পৰিসৰ পুৰণি শিলালিপি, শাস্ত্ৰীয় সংগীত, লোকশিল্প, দৰ্শন,

শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী (Sarat Chandra Goswami) আছিল এজন বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, সংগঠক আৰু গৱেষক। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ বীজ ৰূপে বিবেচিত যোৰহাট সাহিত্য সভাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথম সম্পাদকৰূপে বহুদিন কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

হেম বৰুৱা (Hem Barua) আছিল এগৰাকী বহুপ্ৰতিভাধৰ সাহিত্যিক, যি জনৰ গ্ৰন্থসমূহ অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক মূল্যবান অৱদান হিচাপে পৰিগণিত। সাহিত্য, ইতিহাস, অনুবাদ, আৰু ৰাজনৈতিক চিন্তাৰে পূৰ্ণ তেওঁৰ ৰচনাসমূহ এতিয়াও পাঠকৰ অনুপ্ৰেৰণা। তেওঁ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী

অসমীয়া সাহিত্য আৰু ভাষা-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত বেণুধৰ ৰাজখোৱা (Benudhar Rajkhowa) এগৰাকী বিশিষ্ট ব্যক্তিত্ব। তেওঁৰ সাহিত্য সাধনাই অসমীয়াত আধুনিক নাট্য আন্দোলনৰ এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিছিল। নাট্যচর্চাৰ জৰিয়তে সমাজৰ ত্ৰুটি-বিচ্যুতিৰ ওপৰত ব্যংগাত্মকভাৱে আঙুলিয়াই তেওঁ এক সুস্থ সমাজৰ

অৰ্পণা কোঁৱৰ (Arpana Konwar) হৈছে অসমৰ এগৰাকী প্রখ্যাত সাহিত্যিক, ভাষাতত্ত্ববিদ তথা উচ্চশিক্ষা ক্ষেত্রত এক বিশিষ্ট নাম। তেখেত অসমীয়া ভাষাৰ বিকাশ আৰু সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছে। সাহিত্য আৰু ভাষা গৱেষণাৰ জগতত তেখেতৰ নাম আদৰণীয়। বৰ্তমান

১৯৫১ চনত অসমত জন্মগ্ৰহণ কৰা ড° ভীমকান্ত বৰুৱা (Dr. Bhimkanta Baruah) এগৰাকী খ্যাতনামা লেখক, গৱেষক, ভাষাবিদ আৰু অধ্যাপক। তেখেতে অসমীয়া সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰে। তেখেত এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ

অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত এক অন্যতম বিশিষ্ট নাম হ’ল ড° নগেন শইকীয়া (Dr. Nagen Saikia)। তেওঁ একেধাৰে গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, কবি, সমালোচক, শিক্ষাবিদ, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক। তেওঁৰ সাহিত্য যাত্ৰা, চিন্তন আৰু শৈলীয়ে অসমীয়া সাহিত্যক এক নতুন দিশ

নামেই যাৰ এক সুন্দৰ পৰিচয় আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন (Anandaram Dhekial Phukan): আধুনিক অসমীয়াৰ পথপ্ৰদৰ্শক। আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন আধুনিক যুগৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ এক অন্যতম অগ্ৰদূত হিচাপে পৰিগণিত। তেখেতৰ জন্ম ১৮২৯ চনৰ ২২ ছেপ্টেম্বৰত গুৱাহাটী মহানগৰীৰ হলিৰাম

ড° উত্তম দাস (Dr. Uttam Das) — এক অনন্য, অনুপ্ৰেৰণাদায়ক নাম, যিয়ে অসমীয়া গৱেষণা আৰু ভাষা-বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত এক যুগান্তকাৰী পৰিৱর্তন অনা ব্যক্তিত্ব। ড° উত্তম দাস অসমবাসীৰ গৌৰৱ, যি ব্যতিক্ৰমী চিন্তাধাৰাৰে সৃষ্টি কৰিছে এক সম্পূৰ্ণ নতুন

ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল (Florence Nightingale) এগৰাকী বিখ্যাত ব্ৰিটিছ সমাজ সংস্কাৰক, পৰিসংখ্যাবিদ আৰু ধাত্রীবিদ্যাৰ অগ্ৰণী পথিক। তেওঁ আধুনিক ধাত্রীবিদ্যাৰ অন্যতম প্রতিষ্ঠাপক হিচাপে পৰিচিত। ১৮৫৩-১৮৫৬ চনৰ ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ সময়ত আহত সৈনিকসকলৰ যত্ন লোৱাত তেওঁ বিশেষ ভূমিকা লৈ বিশ্বজুৰি

চাৰ্লি চেপলিন (Charlie Chaplin) , সম্পূৰ্ণ নাম ছাৰ চাৰ্লছ স্পেনচাৰ চেপলিন। চাৰ্লি চেপলিন আছিল এক অগণ্য প্রতিভাসম্পন্ন ইংৰাজ হাস্য অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্দেশক, আৰু সংগীত পৰিচালক। অবাক চলচ্চিত্ৰ যুগত তেওঁৰ অবদান অমূল্য, আৰু তেওঁৰ হাস্যকৰ অভিনয়ে

এলিজাবেথ চে’জ অলছেন (Elizabeth Chase Olsen) এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ আমেৰিকান অভিনেত্ৰী। তেওঁ কেলিফৰ্ণিয়াৰ শ্বাৰমান অকছত জন্মগ্ৰহণ কৰি চাৰিবছৰ বয়সতে অভিনয় আৰম্ভ কৰিছিল। ২০১১ চনত মুক্তি পাওঁতা থ্ৰিলাৰ চলচ্চিত্ৰ “মাৰ্থা মাৰ্চি মে মাৰ্লিন”-ত অভিনয় কৰি ব্যাপক প্ৰশংসা

হিপ’ক্ৰেটিছ (Hippocrates বা Hippocrates of Cos বা Hippokrates of Kos) প্ৰাচীন গ্ৰীকৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ চিকিৎসক। তেওঁক পাশ্চাত্য চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ জনক বুলি গণ্য কৰা হয়। হিপ’ক্ৰেটিছে চিকিৎসা শাস্ত্ৰক দৰ্শন আৰু ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ আধাৰত নিৰ্ভৰশীলতাৰ পৰা মুক্ত

সম্পূৰণ সিং কাল্‌ৰা, গুলজাৰ (Gulzar) নামেৰে জনাজাত, এগৰাকী বিশিষ্ট ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, গীতিকাৰ, চিত্ৰনাট্যকাৰ, প্ৰযোজক, কবি আৰু সাহিত্যিক। তেওঁ ব্রিটিছ ভাৰতৰ ঝিলাম জিলাত (বৰ্তমান পাকিস্তান) জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। দেশ বিভাজনৰ পাছত তেওঁৰ পৰিয়াল ভাৰতলৈ স্থানান্তৰিত হয়।

নাৰ্গেছ মহম্মদী (Narges Mohammadi) এজনী খ্যাতনামা ইৰানী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী আৰু ২০২৩ চনৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী। বৰ্তমান তেওঁ ইৰানৰ বিশিষ্ট মানৱ অধিকাৰ সংগঠন “ডিফেণ্ডাৰছ অৱ হিউমেন ৰাইটছ চেণ্টাৰ” (DHRC)-ৰ উপ-সভানেত্ৰী, যি শান্তিৰ নোবেল বিজয়ী

হান কাং (Han Kang) এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ দক্ষিণ কোৰিয়ান লেখিকা, যাৰ জন্ম ১৯৭০ চনৰ ২৭ নৱেম্বৰত হৈছিল। তেওঁ মূলত তেওঁৰ বিখ্যাত উপন্যাস দ্য ভেজিটেৰিয়ান (The Vegetarian)-ৰ বাবে বিশ্বজুৰি জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। এই উপন্যাসখনত এগৰাকী মহিলাৰ মানসিক

বব ডিলন (Bob Dylan) (জন্মৰ নাম – ৰবাৰ্ট এলেন জিমাৰম্যান) এজন প্ৰসিদ্ধ আমেৰিকান গায়ক, গীতিকাৰ, লেখক, সুৰকাৰ, কবি আৰু ৰেডিঅ’ উপস্থাপক। তেওঁ পাঁচ দশক ধৰি জনপ্ৰিয় সংগীত জগতৰ অন্যতম কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিত্ব হিচাপে পৰিচিত। ডিলনৰ আটাইতকৈ

ইয়ন অলাভ ফ’ছে (Jon Olav Fosse) এজন প্ৰখ্যাত নৰৱেৰ লেখক, অনুবাদক আৰু নাট্যকাৰ।  ২০২৩ চনত তেওঁ সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে, যাৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল “অব্যক্ত কথাবোৰক কণ্ঠদান কৰা উদ্ভাৱনীমূলক নাটক আৰু গদ্য”। ফ’ছেৰ সাহিত্যকৃতি

ৰিচাৰ্ড ফিলিপছ ফাইনমেন (Richard Feynman) এজন খ্যাতনামা আৰু প্ৰতিভাশালী আমেৰিকান তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী আছিল। তেওঁ কোৱাণ্টাম বলবিদ্যাৰ path integral formulation, অতিশীতল তৰল হিলিয়ামৰ superfluidity সম্পৰ্কীয় গৱেষণাৰ জৰিয়তে বিশেষ খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। কণা পদাৰ্থবিজ্ঞানত parton model ৰ

মাও জেদং (Mao Zedong) চীন দেশৰ এজন প্ৰভাৱশালী ৰাজনৈতিক নেতা আছিল। ১৮৯৩ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত তেওঁ চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ ছাও ছান নামৰ এখন গাঁওতে এটা সাধাৰণ কৃষক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী কঠোৰ স্বভাৱৰ

কিম জং উন (Kim Jong Un) উত্তৰ কোৰিয়াৰ এগৰাকী প্ৰভাবশালী ৰাজনীতিবিদ যিয়ে ২০১১ চনৰ পৰা দেশখনৰ সৰ্বোচ্চ নেতাৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে আৰু ২০১২ চনৰ পৰা কোৰিয়াৰ ৱৰ্কাৰ্ছ পাৰ্টি (ডব্লিউ পি কে)-ৰ নেতা হিচাপে দায়িত্ব পালন