Biography in Assamese

আদিল হুছেইন (Adil Hussain) অসমৰ সংস্কৃতি আৰু নাট্য জগতৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ আৰু জনপ্ৰিয় অভিনেতা। তেখেতে প্ৰথমতে মঞ্চ নাটকৰ জৰিয়তে নিজৰ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পাছত দূৰদৰ্শন আৰু চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগুৱাই গ’ল। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ, হিন্দী […]

দিব্যা ভাৰতী (Divya Bharti) এগৰাকী খ্যাতনামা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আছিল। তিনি দশকৰ আৰম্ভণিত তেওঁ হিন্দী, তামিল আৰু তেলেগু ভাষাৰ কেইবাটাও ছবিত অভিনয় কৰি অল্প সময়তে ব্যাপক জনপ্রিয়তা লাভ কৰিছিল। সৌন্দৰ্য আৰু অভিনয় দক্ষতাৰ বাবেই দিব্যা

নিগাৰ চুলতানা (Nigar Sultana) হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী সুন্দৰী আৰু প্ৰতিভাবান অভিনেত্ৰী আছিল। ২১ জুন ১৯৩২ চনত হায়দৰাবাদত জন্মগ্ৰহণ কৰা এই অভিনেত্ৰীয়ে ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ৰ দশকত বলীউডত অভিনয়ৰে নিজৰ এক বিশেষ স্থান দখল কৰিছিল। তেওঁৰ

কিশোৰ কুমাৰ গাঙ্গুলি (Kishore Kumar) ভাৰতীয় সংগীত জগতৰ এজন অনন্য প্ৰতিভা। বাঙালী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা এই মহান শিল্পী প্লে-বেক গায়ক হিচাপে সর্বাধিক খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠই বলিউড সংগীতক এক নতুন ধাৰা আগবঢ়াইছিল আৰু তেওঁক

মুকেশ খান্না (Mukesh Khanna) এজন খ্যাতনামা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন অভিনেতা। তেওঁ দূৰদৰ্শনত প্ৰসাৰিত জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক শক্তিমানত মূল চৰিত্ৰ শক্তিমানে ৰূপত অভিনয় কৰি শিশু আৰু কিশোৰ প্ৰজন্মৰ মাজত বিশেষ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। লগতে বি.আৰ. চোপ্ৰাৰ

জন প্ৰকাশ ৰাও জানুমালা (ইংৰাজী: John Prakash Rao Janumala), যাক মঞ্চত জনী লিভাৰ (Johnny Lever) বুলি জনা যায়, তেওঁ ভাৰতীয় চিনেমাৰ এক সুপৰিচিত অভিনেতা আৰু হাস্যকৰ শিল্পী। হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁ কঢ়িয়াই অনা বিশেষ অৱদানৰ বাবে

অমৰীশ পুৰী (Amrish Puri) এজন প্ৰসিদ্ধ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা আৰু নাট্যশিল্পী আছিল। বিশেষকৈ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত খলনায়কৰ চৰিত্ৰ নিখুঁতভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে তেওঁ বহুল জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। নিজৰ দীঘলীয়া অভিনয় জীৱনত পুৰীয়ে ৪৫০ খনতকৈও অধিক ছবিত

ইৰফান খান (Irrfan Khan) এজন বিশিষ্ট ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আছিল। তেওঁ কেৱল হিন্দী চলচ্চিত্ৰত নহয়, ব্ৰিটিছ আৰু হলিউডৰ বহুতো ছবিতো নিজৰ অভিনয়ৰ জৰিয়তে বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। তিনিটাকৈ দশক ধৰি চলচ্চিত্ৰ জগতৰ সৈতে

মনোজ কুমাৰ (Manoj Kumar)  হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এজন খ্যাতনামা অভিনেতা, পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, গীতিকাৰ আৰু সম্পাদক আছিল। দেশপ্ৰেমকেন্দ্ৰিক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু অভিনয়ৰ বাবেই তেওঁ বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। দেশবাসীয়ে তেওঁক স্নেহভাৱে “ভাৰত কুমাৰ” বুলি অভিহিত কৰিছিল।

ৰাজেশ খান্না (Rajesh Khanna) আছিল বলিউডৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী অতি জনপ্রিয় আৰু কীৰ্তিমান অভিনেতা, লগতে প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক। অভিনয়ৰ লগতে তেওঁ কিছুমান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু এটা সময়ত সক্ৰিয়ভাৱে ৰাজনীতিতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৯১ চনৰ

গীতা বালী (Geeta Bali) আছিল হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় আৰু সফল অভিনেত্ৰী। ভাৰতীয় চিনেমাৰ ইতিহাসত তেওঁক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। দুটা দশকৰো অধিক দীঘল কেৰিয়াৰত তেওঁ প্ৰায় ৭৫টাতকৈও অধিক ছবিত অভিনয়

ঋষি কাপুৰ (Rishi Kapoor) ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এখন উজ্জ্বল নাম, যিনি অভিনেতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজকৰূপে জনাজাত আছিল। হিন্দী চিনেমাত তেওঁৰ বিশেষ অৱদানৰ বাবেই জনসাধাৰণত অধিক খ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমবাৰ ১৯৭০ চনত পিতৃ ৰাজ কাপুৰৰ

ৰাজ কাপুৰ (Raj Kapoor), যাৰ জন্ম নাম আছিল সৃষ্টিনাথ কাপুৰ (ৰণবীৰ ৰাজ কাপুৰ), জন্মগ্ৰহণ কৰে ১৯২৪ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰত বৃটিছ ভাৰতৰ পেছাৱৰত। তেওঁ আছিল ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক। “চাৰ্লি চেপলিন অফ

শাম্মী কাপুৰ (Shammi Kapoor) আছিল হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এক অনন্য নাম। ১৯৫০ আৰু ১৯৬০ দশকত তেওঁক জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত থকা অভিনেতা হিচাপে চিনি লোৱা হৈছিল। শৈশৱৰ নাম শ্যামশেৰ ৰাজ কাপুৰ, মুম্বাইত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এই অভিনেতাই

শশী কাপুৰ (Shashi Kapoor) জন্মনাম বলবীৰ ৰাজ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, ১৯৩৮ চনৰ ১৮ মাৰ্চত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। বলিউদৰ খ্যাতনামা কাপুৰ পৰিয়ালৰ অন্যতম সদস্য হিচাপে তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছে। অভিনেতা, প্ৰযোজক, পৰিচালক হিচাপে

চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা (Chandradhar Baruah) এজন খ্যাতনামা নাট্যকাৰ, কবি আৰু গীতিকাৰ আছিল। তেওঁ ১৮৭৪ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত যোৰহাটত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ১৯৩০ চনত অসমৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ইংলেণ্ডত অনুষ্ঠিত ঘূৰণীয়া মেজমেলত অংশগ্ৰহণ কৰি ভাৰতৰ স্বাধীনতা বিষয়ে আলোচনা কৰে।

গজেন বৰুৱা (Gajen Barua) এজন খ্যাতনামা অসমীয়াৰ নৃত্যশিল্পী তথা সংস্কৃতিক কৰ্মী আছিল। নৃত্যকলাৰ জগতত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চত পৰিচিতি আৰু সমাদৰ অৰ্জন কৰিছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ ওচৰত থাকে শিল্প-সাধনাৰ পথ প্রশস্ত কৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল।

ৰত্নকান্ত বৰকাকতী (Ratnakanta Borkakati) অসমীয়া সাহিত্যৰ নৱন্যাস যুগৰ অন্যতম প্ৰতিভাৱান কবি। তেওঁৰ সাহিত্যিক যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল “শেৱালি’’ নামৰ কবিতা সংকলনৰ মাজেৰে, যাৰ ফলত তেওঁ “শেৱালি কবি’’ হিচাপে পৰিচিতি লাভ কৰে। কবিতাৰ কোমল অনুভূতি আৰু প্ৰকৃতিৰ

দীননাথ শৰ্মা (Dinanath Sharma) আছিল চিকিৎসক আৰু অসমীয়া সাহিত্য আলোচনী “আৱাহন” ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক। চিকিৎসা ব্যৱসায়ৰ জৰিয়তে ধন-সম্পদ সঞ্চয় কৰাৰ পথ এৰাই তেখেতে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত নিজকে সমৰ্পণ কৰিছিল। লগতে সমাজৰ অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰ দূৰ

শান্তনু তামূলী (Santanoo Tamuly) (প্ৰকৃত নামঃ প্ৰমোদ চন্দ্ৰ তামূলী) অসমৰ সাহিত্য সমাজত এখন বিশেষ পৰিচিত নাম। ১৯৪৮ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা এই সাহিত্যিকজন শিশু সাহিত্যক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অনন্য অৱদানৰ বাবেই জনসাধাৰণৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয়। সৰু আৰু লাহে

ৰেৱতী মোহন দত্তচৌধুৰী (Rebati Mohan Dutta Choudhury) ছদ্মনাম শীলভদ্ৰ, অসমৰ সাহিত্য জগতৰ এক উজ্জ্বল নাম। তেওঁৰ সাহিত্যিক কৃতিত্বে কেৱল অসমীয়াকেই সমৃদ্ধ কৰা নহয়, অসমীয়াৰ লগতে বৰঞ্চ ভাৰতৰ বহুবিধ ভাষাৰ পাঠককো সমানভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছে। সাহিত্য একাডেমি

মুনীন বৰকটকী (Munin Barkataki) বিংশ শতাব্দীৰ অসম সাহিত্যক্ষেত্ৰৰ এজন জ্ঞাতপৰিচিত সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। গল্প, কবিতা আৰু নানা ধৰণৰ ৰচনা তেওঁ লিখিছে যদিও সাহিত্যিক সমাজত তেওঁৰ পৰিচয় মূলত এজন কৃতী সমালোচক হিচাপে অধিক দৃঢ়। তেওঁ দেশৰ

মিত্ৰদেৱ মহন্ত (Mitradev Mahanta) সম্পূৰ্ণ নাম মিত্ৰদেৱ মহন্ত অধিকাৰী, অসমৰ সাহিত্যমঞ্চৰ এজন খ্যাতনামা কবি, সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ আৰু অভিনেতা আছিল। তেওঁ বহু গ্ৰন্থ, শিশু সাহিত্যৰ কিতাপ আৰু নাটক ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্য ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰিছিল। ১৯৬১

গুণাভিৰাম বৰুৱা (Gunabhiram Barua) অসমীয়া সমাজ আৰু সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক বিশিষ্ট নাম। গুণাভিৰাম বৰুৱা (Gunabhiram Barua) অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম পথিকৃৎ, যিনি সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, বুৰঞ্জীবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰকৰূপে সুপ্ৰসিদ্ধ। ঊনবিংশ শতিকাত আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ দিশ

জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱা (Gyandabhiram Baruah) অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এজন উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ আৰু অভিনেতা আছিল। তেওঁ ভেনিচৰ সাউদ, পঞ্চৰত্ন, দদাইৰ পঁজা আদি গ্রন্থ ৰচনাৰ জৰিয়তে সাহিত্যক্ষেত্ৰ সমৃদ্ধ কৰিছিল। ১৯১৪ চনত গুৱাহাটীত আইন মহাবিদ্যালয় স্থাপিত হোৱাৰ পিছত

অজিৎ বৰুৱা (Ajit Barua) অসমীয়া সাহিত্যক্ষেত্ৰৰ এক দৃষ্টান্তমূলক নাম। তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সফল প্ৰশাসনিক বিষয়া, লগতে বহুমুখী সাহিত্যিক হিচাপে জনাজাত। কবিতা, গান, উপন্যাস, সমালোচনা, অনুবাদ, ৰম্যৰচনা আদি বহুতো শাখাত তেওঁৰ সৃষ্টি অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছে।

মহেন্দ্ৰ বৰা (Mahendra Bora) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম প্ৰতিভাশালী কবি-সাহিত্যিক, প্ৰবন্ধকাৰ, শিক্ষাবিদ আৰু সমালোচক হিচাপে পৰিচিত। সাহিত্যৰ প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণে তেওঁক বিশেষ স্থানত অধিষ্ঠিত কৰিছে। ১৯৮৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ পাঠশালা অধিবেশনৰ

যাদুৰাম ডেকা বৰুৱা (Jaduram Deka Baruah) আছিল অসমীয়া ভাষাৰ ইতিহাসত এক অগ্ৰগণ্য ব্যক্তিত্ব, যিয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া অভিধান প্ৰণয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৮০১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত লখিমপুৰ জিলাৰ শালকটা ঘিলামাৰী গাঁৱৰ জ্ঞাতি পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ১৮৩৯

চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী (Chandraprabha Saikiani) আছিল অসমীয়া সমাজৰ এগৰাকী প্ৰগতি-পথিক মহিলা, যিয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ লগতে অসমীয়া মহিলাসকলৰ শিক্ষাৰ বিস্তাৰ আৰু অধিকাৰৰ বাবে জীৱন উৎসৰ্গ কৰি দিছিল। তেওঁক অসমৰ নাৰীবাদী আন্দোলনৰ অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে সন্মানিত কৰা

ভৱানন্দ ডেকা (Bhabananda Deka) আছিল অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য, শিক্ষা আৰু অৰ্থনীতিত এক গৌৰৱজনক নাম। তেখেতে অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কীয় ১১৪খন গ্ৰন্থ আৰু পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাৰ জ্ঞানভাণ্ডাৰ সমৃদ্ধ কৰিছিল। তেখেতেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে

পৰাগধৰ চলিহা (Paragdhar Chaliha) আছিল অসমীয়া সাহিত্য, সংস্কৃতি, সংগীত, নাট্য আৰু ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰত এক অনন্য নাম। তেওঁ এগৰাকী কবি, গীতিকাৰ, সংগীতজ্ঞ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা, পৰিচালক, সমাজ সংগঠক, সাংবাদিক, ক্ৰীড়াবিদ, প্ৰশাসক তথা ৰাজনীতিবিদ আছিল। অসমৰ সাংস্কৃতিক ভুবনত

ভৱানন্দ দত্ত (Bhabananda Dutta) আছিল একেধাৰে গৱেষক, প্ৰৱক্তা, সাহিত্য সমালোচক আৰু দৰ্শনৰ অধ্যাপক। নচিকেতা ছদ্মনামেৰে কবিতা লিখি অসমীয়া কবিতাৰ বাটকটীয়া হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। যদিও তেওঁৰ জীৱনদীঘল নহ’ল, কিন্তু কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁৰ সাহিত্য আৰু

গণেশ গগৈ (Ganesh Gogoi) অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক অনন্য নাম। তেখেতৰ জীৱন যদিও মাত্ৰ ত্ৰিশ বছৰেই সীমাবদ্ধ আছিল, কিন্তু এই সময়খিনিত তেখেতে কবিতা, নাটক, সংগীত, অভিনয় আৰু খেলধূলাৰ ক্ষেত্ৰত এক অপূৰ্ব প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে। তেখেতক

অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত কেশৱ মহন্ত (Keshab Mahanta) এজন অন্যতম সুসজ্জিত নাম। কবিতা, গীত, অনুবাদ সাহিত্য, শিশু সাহিত্যৰ লগতে শিক্ষাক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ অসামান্য অৱদান আছিল। তেখেতে সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ জগতত নিজস্ব এক মৰমৰ স্থান নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম

আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা (Ananda Chandra Barua) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক, কবি, সাংবাদিক, আৰু শিক্ষক। ১৯০৭ চনত জন্ম গ্ৰহণ কৰা বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত “বকুল বনৰ কবি” নামেৰে বিখ্যাত। তেওঁৰ সাহিত্যিক যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি কলেজীয়া দিনৰে

পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱা (Parvati Prasad Barua) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী উজ্জ্বল নক্ষত্র। তেওঁ গীতিকবি, কবি, নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতা হিচাপে জনাজাত। বিশেষকৈ তেওঁ “গীতিকবি” ৰূপে অধিক পৰিচিত। ১৯৪০ চনত তেওঁ চতুৰ্থখন অসমীয়া ছবি

ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ (Indreswar Borthakur) আছিল অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বহু-প্ৰতিভাধৰ ব্যক্তিত্ব। তেওঁ অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সংগীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ হিচাপে নিজৰ প্ৰতিভাৰ বহুমুখী বিকাশ ঘটাইছিল। বিশেষকৈ অসমীয়া নাট্য জগতত তেখেতৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে তেওঁক সন্মানজনকভাৱে “নাট্যাচাৰ্য্য”

লক্ষ্মীনাথ ফুকন (Laxminath Phukan) আছিল এক গম্ভীৰ চিন্তাশীলতা আৰু গভীৰ দৃষ্টিভংগীৰ অধিকাৰী সাংবাদিক, যিয়ে অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংবাদ জগতত সুদীৰ্ঘ কাল ধৰি নিজস্ব অৱদান আগবঢ়াই গৈছিল। পিতৃ কাৰ্তিকচন্দ্ৰ ফুকনৰ প্ৰভাবত তেওঁ শৈশৱতেই জ্ঞান আৰু সাহিত্যৰ

অমূল্য বৰুৱা (Amulya Barua) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত এক উজ্জ্বল জ্যোতিষ্ক, যিয়ে নিজৰ কবিতাৰ মাজেৰে সময়ৰ স্পন্দন ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁক “কালান্তৰৰ কবি” বুলি অভিহিত কৰা হয়, কিয়নো তেওঁৰ কবিতাত এক দীপ্তিময় চিন্তাধাৰা আৰু

ডিম্বেশ্বৰ নেওগ (Dimbeswar Neog) আছিল অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এটি উজ্বল নক্ষত্র। তেওঁ কবিতা, প্ৰবন্ধ, উপন্যাস, নাটক, সমালোচনা আৰু ভাষা-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত এক অমলিন অৱদান আগবঢ়াই গৈছিল। অসমীয়া সাহিত্যৰ বাহিৰে ইংৰাজী ভাষাতো তেখেতে বহুতো ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ

হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা (Hiteswar Borboruah) আছিল এক অনন্য প্ৰতিভাসম্পন্ন সাহিত্যিক, যিয়ে অসমীয়াৰ সাহিত্য তথা ইতিহাসৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।  সাহিত্যৰ লগতে বুৰঞ্জীগৱেষণাত তেওঁৰ গভীৰ আগ্ৰহ আৰু অবদানই তেওঁক অসম বুৰঞ্জী শাখাত এক বিশিষ্ট স্থানত অধিষ্ঠিত

কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য (Kamalakanta Bhattacharya) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ অৰুণোদয় যুগৰ অন্যতম মুখ্য ব্যক্তিত্ব। তেওঁ এজন কবি আৰু প্ৰবন্ধকাৰ হিচাপে খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁৰ লেখনি জুইৰ দৰে জ্বলি উঠা ভাষা আৰু দৃঢ় মতামতৰ বাবে তেওঁক “অগ্নিকবি” বুলি

কালিৰাম মেধি (Kaliram Medhi) আছিল এজন বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু ব্যাকৰণিক। অসমীয়া পৌৰাণিক সাহিত্যৰ বৈজ্ঞানিক পৰ্যালোচনাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ পথপ্ৰদৰ্শকৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯২৩ চনত তেখেতে হেম সৰস্বতীৰ ‘প্ৰহ্লাদ চৰিত’ কাব্যখন সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল, যাৰ

ৰায় বাহাদুৰ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা (Surya Kumar Bhuyan) আছিল অসমৰ অন্যতম প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ, সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ আৰু সমাজসংগঠক। বুৰঞ্জী-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অনন্য অৱদান অসমীয়াৰ ইতিহাসক আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে পুনৰ গঢ়ি তোলে। বহুতো প্ৰাচীন অসমীয়াৰ বুৰঞ্জী সংগ্ৰহ কৰি সম্পাদনা

কীৰ্ত্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ (Kirtinath Sharma Bordoloi) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সংগীতজ্ঞ, যিজনে গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ হিচাপে অসমীয়া সংগীতক্ষেত্ৰত অম্লান অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। তেওঁক অসমীয়া অপেৰাৰ আদি জনক বুলি গণ্য কৰা হয়, কাৰণ তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে

পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱা (Parvati Prasad Barua) আছিল অসমৰ এগৰাকী প্ৰতিভাসম্পন্ন সাহিত্যিক, কবি, গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ-নিৰ্মাতা। তেওঁৰ নাম অসমীয়াৰ হৃদয়ত “গীতিকবি” ৰূপে বিশেষভাৱে খোদিত হৈ আছে। ১৯৪০ চনত তেখেতে নিৰ্মাণ কৰা “ৰূপহী” ছবিখন আছিল অসমীয়াৰ

সত্যনাথ বৰা (Satyanath Borah) আছিল অসমৰ এজন জ্ঞানে-গৰিমাৰে পৰিপূৰ্ণ প্ৰবন্ধকাৰ, ব্যাকৰণবিদ, শিক্ষাবিদ আৰু আইনী বিশারদ। তেওঁ ‘জোনাকী যুগ’ৰ অন্যতম মুখ্য ব্যক্তি আছিল। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিকাশত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য। ১৯১৯ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰধান

মহেশ্বৰ নেওগ (Maheswar Neog) আছিল অসমীয়া সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু ইতিহাসৰ এক অশেষ সাধক, যাক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু বাণীকান্ত কাকতিৰ বৌদ্ধিক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ বিস্তৃত জ্ঞানৰ পৰিসৰ পুৰণি শিলালিপি, শাস্ত্ৰীয় সংগীত, লোকশিল্প, দৰ্শন,