অসমীয়াৰ গৌৰৱময় অতীতত এগৰাকী অমৰ নাৰী হিচাপে খ্যাত জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari), যাৰ নাম উচ্চাৰণ কৰিলেই আত্মত্যাগ, বীৰত্ব আৰু আত্মমৰ্যাদাৰ প্ৰতিক ৰূপে এটা উজ্জ্বল প্ৰতিচ্ছবি মনলৈ আহে। জয়মতী আছিল আহোম বংশৰ এগৰাকী বিশিষ্ট ৰাণী, যিয়ে নিজৰ জীৱন বিসৰ্জন কৰি আহোম ৰাজপাট আৰু স্বামীৰ বাবে এক অসামান্য নিদৰ্শন স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ আছিল ২৯তম স্বৰ্গদেউ চ্যুপাতফাৰ ঘৰত জন্ম হোৱা এগৰাকী সাহসিনী, যিয়ে ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰৰ কূটচালিত নিজৰ স্বামীৰ গুপ্ত অৱস্থান প্ৰকাশ নকৰি মৃত্যুৰ শাস্তি ভোগ কৰিছিল।
- জন্মস্থান: মাদুৰী গাঁও, শিৱসাগৰ জিলা
- মৃত্যুস্থান: জেৰেঙা পথাৰ, শিৱসাগৰ জিলা
- মৃত্যুৰ কাৰণ: চাওদাঙৰ আদেশত দিয়া শাস্তি
- সমাধি স্থান: ফাকুৱা মৈদাম
- ৰাষ্ট্ৰীয়তা: অসমীয়া
- জাতিগত পৰিচয়: টাই-আহোম জনগোষ্ঠী
- ধৰ্ম: প্ৰচলিত আহোম ধৰ্ম
- পতি: চুপাতফা (গদাপাণি)
- পিতৃ-মাতৃৰ নাম: লাইথেপেনা বৰগোহাঞি (পিতা) আৰু চন্দ্ৰদাৰু (মাতা)
- সন্তান: লাই আৰু লেচাই
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) ৰ পৰিয়াল, উৎসৰ্গা আৰু সমাজৰ প্ৰতি দান
শিৱসাগৰৰ নিকটৱৰ্তী মাদুৰী নামৰ এখন গাঁৱত জন্ম হোৱা জয়মতী, লাইথেপেনা বৰগোহাঞি আৰু চন্দ্ৰদাৰুৰ জেষ্ঠা কন্যা আছিল। তেওঁ এজন ধাৰ্মিক, সাহসী আৰু বিচক্ষণ মহিলা আছিল। চ্যুপাতফাৰ ৰাজনৈতিক সংকটৰ সময়ত, যেতিয়া স্বামী গদাপাণি (পিচত গদাধৰ সিংহ নামেৰে প্ৰসিদ্ধ) ৰাজবিৰোধীৰ লক্ষ্যবস্তু হৈছিল, তেতিয়া ৰাজবাহিনীয়ে জয়মতীক বন্দী কৰি স্বামীৰ লুকুৱা স্থান প্ৰকাশ কৰিবলৈ নিৰ্মমভাৱে শাস্তি দিয়ে। কিন্তু, জয়মতীয়ে নিজৰ মুখেৰে একে শব্দও নক’লে। এই চৰম আত্মত্যাগই তেওঁৰ ইতিহাসত বীৰাংগনা হিচাপে পৰিচয় স্থাপন কৰে। তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল শিৱসাগৰৰ জেৰেঙা পথাৰত আৰু পাছত তেওঁৰ স্মৃতিত ফাকুৱা মৈদামত সমাধি নিৰ্মাণ কৰা হয়।
জয়মতীৰ পৰিয়াল আছিল ৰাজনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় দৃষ্টিৰে যথেষ্ট বিশিষ্ট। তেওঁৰ পিতৃ লাইথেপেনা আছিল আহোম ৰাজসভাৰ প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰী। লাইথেপেনাৰ ২৪ জন পুত্ৰ আৰু ১৩ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত জয়মতী আছিল প্ৰথম সন্তান। তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাই আছিল নুমলী বৰগোহাঞি, যিয়ে “চকৰি ফেটি বুৰঞ্জী” ৰচনাৰ দ্বাৰা ইতিহাসত গুৰুত্বপূর্ণ স্থান অধিকাৰ কৰিছে।
ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ উল্লেখ অনুসৰি, লাইথেপেনা বৰগোহাঞিৰ ১২ গৰাকী পত্নী, ২৪ জন পুত্ৰ আৰু ১৩ গৰাকী কন্যা আছিল। জয়মতী কুঁৱৰীৰ মৃত্যুৰ পাছত, তেওঁৰ স্বামী গদাপাণি ৰাজগাদী লাভ কৰি “স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহ” নামেৰে ইতিহাসত পৰিচিত হয়। তেওঁ নিজৰ পত্নীৰ স্মৃতিত গড়গাঁওত ৰঙঘৰ আৰু জয়সাগৰ খনাইছিল, যি আজিও অসমৰ গৌৰৱময় ঐতিহাসিক নিদৰ্শন ৰূপে ৰক্ষা কৰি আহিছে।
জয়মতীৰ আত্মত্যাগৰ স্মৃতি আজিও অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰংগ অংশ। তেওঁৰ ওপৰত আধাৰিত নাটক, উপন্যাস আৰু চলচ্চিত্ৰে তেওঁৰ আত্মত্যাগৰ গাঁথাক প্ৰজন্মে প্ৰজন্মলৈ জীয়াই ৰাখিছে। ১৯৩৫ চনত নিৰ্মিত “জয়মতী” নামৰ চলচ্চিত্ৰত আইদেউ সন্দিকৈয়ে নামভূমিকাত অভিনয় কৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰজগতত এক নতুন অধ্যায় আৰম্ভ কৰিছিল।
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) আৰু গদাপাণিৰ বিবাহ: এগৰাকী সাধাৰণ যুৱতীৰ পৰা ৰাজপ্ৰাসাদলৈ
কিংবদন্তী অনুসৰি, এজন শক্তিশালী, উদাৰ আৰু সাহসী যুৱক গদাপাণি কোঁৱৰ, যাৰ পিতৃ আছিল গোবৰ ৰাজা, এদিন ঘূৰি ফুৰি আহি উপস্থিত হয় মাদুৰীৰ ওচৰত থকা লাইথেপেনা বৰগোহাঞিৰ ঘৰলৈ। তীব্ৰ ভোকত গদাপাণিয়ে সেই ঘৰত আশ্ৰয় লয় আৰু যি আছে খাবলৈ বিচাৰে। এই সময়ত বৰগোহাঞিৰ ঘৰত থকা জীয়ৰীকেইজনীৰ ভিতৰত জয়মতী আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ। ফলত, অতিথিক আদৰ কৰাৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰতে পৰে।
জয়মতীয়ে ব্যস্তভাৱে গদাপাণিক পঁইতা ভাত, সৰল ভাজি আদি খুৱাই সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ তৃপ্তি আদায় কৰে। গদাপাণি কেৱল ভোজনৰ দ্বাৰা নহয়, জয়মতীৰ ভদ্ৰতা, আতিথ্যবোধ আৰু পৰিচ্ছন্নতা দেখি গভীৰভাৱে অভিভূত হয়। এই মৰমৰ পৰিচয়ৰ আধাৰতেই পিচলৈ তেওঁলোকৰ মাজত এক আত্মিক সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। পৰৱৰ্তী সময়ত পিতৃ-মাতৃ, পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ সন্মতি লই আৰু অসমীয়া পৰম্পৰাগত চকলং প্ৰথামতে গদাপাণি আৰু জয়মতীৰ বিবাহ অনুষ্ঠিত হয়। এদিনৰ অতিথি আৰু অতিথিসেৱিকাৰ সম্পর্কই পৰিণত হয় জীৱন সংগীৰ অনন্য বন্ধনত।
গদাধৰ সিংহৰ ৰাজত্বৰ পূৰ্বৰ ৰাজনৈতিক সংকট আৰু ষড়যন্ত্ৰ
চক্ৰধ্বজ সিংহৰ ১৬৭০ চনত মৃত্যু হোৱাৰ পিছৰ পৰিস্হিতি আছিল বিশৃঙ্খল আৰু ৰাজনৈতিকভাৱে উত্তাল। ১৬৮১ চনত গদাধৰ সিংহে ৰাজত্বত উঠাৰ আগলৈকে এই সময়ছোৱাত একে পিছত একে কৰি ছজন ৰজাই ৰাজপাটত অধিষ্ঠান গ্ৰহণ কৰে। এই সময়ত ডেবেৰা বৰবৰুৱাই ৰাজপাটত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ আগবঢ়ায়। তেওঁ উদয়াদিত্য সিংহক হত্যাৰ দৰে ভয়ংকৰ ষড়যন্ত্ৰৰ জড়িত থাকে আৰু তাৰ ফলত ৰাজ্যত বিশৃঙ্খলা আৰু কুশাসনৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে।
প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলক হত্যা কৰা, সম্ভাৱ্য কোঁৱৰসকলৰ অঙ্গত খুঁত তুলা আৰু প্ৰতিপক্ষসকলক নির্বাসিত কৰাৰ দৰে কঠোৰ পন্থা গ্ৰহণ কৰা হয়। এই অসন্তোষক কেন্দ্ৰ কৰি কিছু সচেতন আৰু দেশভক্ত ৰাজবিষয়ে ডেবেৰাক ধৰিবলৈ গৈ মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ সমৰ্থিত কোঁৱৰ এজনক স্বৰ্গদেউ হিচাপে অধিষ্ঠান কৰে। এই দুঃসময়ত আতন বৰগোহাঁই নামৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ নিয়ন্ত্ৰণ লয়। তেওঁক দুবাৰকৈ স্বৰ্গদেউ হোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হ’ল, কিন্তু তেওঁ সেইবোৰ অস্বীকাৰ কৰে।
ইফালে, গুৱাহাটীৰ প্ৰভাৱশালী ৰাজবিষয়া লালুকসোলা বৰফুকনৰ সৈতে তেওঁৰ মতাদৰ্শগত আৰু ৰাজনৈতিক দ্বন্দ্ব বাঢ়ি আহে। লালুকসোলাই নিজৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতা সুনিশ্চিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে মোগল শাসক চুলতান আজমতৰাৰ সৈতে ষড়যন্ত্ৰ আঁটে। গুৱাহাটী নবাব মনচুৰ খানক ১৬৭৯ চনত গুৱাহাটী হস্তান্তৰ কৰাৰ বিনিময়ত তেওঁ চাৰিলাখ টকা আৰু স্বৰ্গদেউ হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লাভ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ গড়গাঁৱ গৈ আতন বৰগোহাঁইক হত্যা কৰি চৈধ্য বছৰীয়া চুলিক্ফা বা ল’ৰা ৰজাক ৰাজগাদীত বহুৱায়।
তেওঁ নিজৰ পাঁচ বছৰীয়া কন্যাৰ সৈতে ল’ৰা ৰজাৰ বিয়া দিয়া আৰু “বুঢ়াফুকন” নামেৰে এটি নতুন পদ সৃষ্টি কৰি স্বৰ্গদেউৰ নামত শাসনকৰা আৰম্ভ কৰে। নিজৰ সিংহাসনৰ সম্ভাৱ্য প্ৰতিদ্বন্দ্বীক দমন কৰিবলৈ তেওঁ খুঁত থকা কোঁৱৰসকলক অপদস্থ আৰু শাস্তি দিবলৈ ধৰিলে। এইদৰে গদাধৰ সিংহৰ শাসন আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে অসমৰ ৰাজপাট অস্থিৰতা, ষড়যন্ত্ৰ আৰু হিংসাত্মক ৰাজনীতিত নিমগ্ন হৈ পৰিছিল।
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) ৰ আত্মত্যাগ: এক অনন্য সাহসিকতাৰ গাথা
জয়মতী অসমীয়া জাতিৰ ইতিহাসত আত্মত্যাগ, সাহস আৰু ধৰ্মনিষ্ঠাৰ এক অবিস্মৰণীয় প্ৰতিক। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে স্বামীৰূপে গদাপাণিয়ে একদিন নিশ্চয় লালুকসোলাৰ স্বেচ্ছাচাৰী শাসনৰ অৱসান ঘটাই ৰাজ্যখনত পুনৰ শান্তি স্থাপন কৰিব। এই বিশ্বাসৰ ওপৰতে ভৰসা কৰি জয়মতীয়ে নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰে।
লালুকসোলাৰ কঠোৰ শাসনৰ সময়ছোৱাত গদাপাণিক ধৰা পৰাৰ আশঙ্কাত জয়মতীয়ে তেওঁক ঘৰ এৰি পলাই যাবলৈ ক’লে। বুৰঞ্জীৰ মতে, গদাপাণিয়ে পত্নী জয়মতী আৰু দুজন পুত্ৰ লাই আৰু লেচাইকে এৰি ঘৰ এৰি গ’ল। যদিও হৰকান্ত বৰুৱাৰ মত অনুসৰি গদাপাণিয়ে জয়মতীক লগত লৈ অৰণ্যত সৰু ঘৰৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। কিন্তু পিছলৈ ৰজাৰ সৈন্যসকলৰ উপস্থিতিত জয়মতীয়ে স্বামীক পলাই যাবলৈ অনুৰোধ কৰে, যাতে তেওঁৰ চিনাকি নহয় আৰু ৰক্ষা পায়। এই কথা বুৰঞ্জীৰ অন্যান্য উৎসত উল্লেখ নাছিলেও হৰকান্ত বৰুৱাৰ মত এক গুৰুত্বপূর্ণ বিকল্প দৃষ্টিভংগী প্ৰদান কৰে।
গদাপাণিয়ে পলায়ন কৰি কেইদিনমান মেটেকাৰ বগী বৰপোহাৰীৰ ঘৰত আশ্ৰয় লৈছিল আৰু তাৰ পিছত নগা পাহাৰত লুকাই থাকে। আনহাতে, গদাপাণিক বিচাৰি নাপাই, লালুকসোলাই জয়মতীক ধৰি ৰাজসভালৈ অনা হয়। বহু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ পিছতো গদাপাণিৰ ঠিকনা নোপোৱা বাবে লালুকসোলাই ভাবিলে যে জয়মতীক ৰাজহুৱাকৈ শাস্তি দিলে গদাপাণি আতৰাই নাথাকে আৰু ধৰা দিব। এই ভাবনাৰ ফলত জয়মতীক জেৰেঙা পথাৰৰ কোটকোৰা গছত বান্ধি চাওদাঙৰ দ্বাৰা কঠোৰ শাস্তি দিয়া হয়।
চাৰিওফালে ৰজা, সৈন্য আৰু সভাসদসকল থাকিও জয়মতীয়ে স্বামীৰ কথা একেবাৰে মুখেৰে নক’লে। গদাপাণিৰ কাণত এই খবৰ পৰাত তেওঁ ছদ্মবেশেৰে জেৰেঙা পথাৰত উপস্থিত হয় আৰু এক অচিনাকি ব্যক্তিৰ ৰূপত জয়মতীক অনুৰোধ কৰে যাতে স্বামীৰ ঠিকনা দিয়ে আৰু অত্যাচাৰৰ পৰা মুক্ত হয়। কিন্তু জয়মতীয়ে তেওঁক চিনিবলৈ সক্ষম হয় আৰু তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰি জানিবলৈ দিয়ে যে তেওঁ নিজে নিজৰ ধৰ্মত অটল থাকিব।
১৪ দিন ধৰি এই অনিশ্চয়তাৰ ভিতৰত কঠিন শাৰীৰিক-মানসিক অত্যাচাৰ সহ্য কৰি, অৱশেষত ১৬০১ শকৰ ১৩ চ’ত, অৰ্থাৎ ১৬৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২৭ মাৰ্চত, জয়মতীয়ে মৃত্যুবৰণ কৰে। তেওঁৰ এই আত্মত্যাগ অসমীয়াৰ ইতিহাসত এক অনন্য দৃষ্টান্ত হৈ ৰ’ল।
দুতিৰাম হাজৰিকাৰ ‘অসমৰ পদ্য বুৰঞ্জী’ত উল্লেখ কৰা মতে, জয়মতীৰ লগত লগ লগাই তেওঁৰ এগৰাকী কন্যাও আছিল, যাকো চাওদাঙে হত্যা কৰে। আনহাতে, ডঃ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ মতে জয়মতী মৃত্যুৰ সময়ত সগৰ্ভা আছিল। এই সকলো তথ্যই জয়মতীৰ আত্মত্যাগৰ গভীৰতা আৰু দুঃখজনক ইতিহাসক আৰু অধিক স্পষ্ট কৰি তোলে।
জয়মতীৰ এই অবিস্মৰণীয় আত্মোৎসৰ্গাই গদাপাণিৰ ৰাজপথৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে, যিয়ে পিছলৈ স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহ ৰূপে অসমৰ গৌৰৱজ্জ্বল ইতিহাস ৰচে। জয়মতীৰ আত্মত্যাগেই অসমৰ ৰাজ্য ইতিহাসত এক সাহসিকতা, ধৰ্মনিষ্ঠা আৰু দেশপ্ৰেমৰ পৰাকাষ্ঠা ৰূপে আজিও স্মৰণীয় হৈ আছে।
Read also: Parvati Prasad Barua Biography | পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ জীৱনী
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) ৰ মৃত্যুৰ পাছত অসমত হোৱা পৰিবৰ্তন
জয়মতীৰ কুঁৱৰীৰ বলিদানৰ দুবছৰ পাছত আহোম ৰাজত্বত এক গুৰুত্বপূর্ণ পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা হয়। ১৬৮১ খ্ৰীষ্টাব্দত গদাধৰ সিংহে, যি টাই নামত চুপাত্ফা নামেৰে জনাজাত আছিল, ল’ৰাৰজাৰ স্বেচ্ছাচাৰী আৰু অপদাৰ্শিত শাসনৰ অন্ত ঘটাই আহোম ৰাজগাদী অধিকাৰ কৰে। তেওঁৰ ৰাজত্বকাল (১৬৮১-১৬৯৬) অসমীয়া জাতিৰ ইতিহাসত এক শান্তিপূৰ্ণ আৰু সুস্থিৰ যুগ হিচাপে পৰিগণিত।
গদাধৰ সিংহে ৰাজত্বৰ আৰম্ভণিতে গুৱাহাটীলৈ আগবঢ়াই থকা মোগল সেনাৰ পৰা ভূমি পুনৰুদ্ধাৰৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে। ১৬৮২ চনত সংঘটিত ইটাখুলিৰ ৰণত আহোমসকলে মনচুৰ খানের নেতৃত্বত থকা মোগল সেনাক পৰাস্ত কৰি গুৱাহাটী পুনৰ আহোম সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত কৰে। এই বিজয়ে অসমৰ ৰাজনৈতিক মানচিত্ৰত এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৬৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ চুখ্ৰুংফা ৰাজগাদীত অধিষ্ঠিত হৈ ৰুদ্ৰ সিংহ নামেৰে শাসন কৰে। ৰুদ্ৰ সিংহক আহোম ৰজা সকলৰ ভিতৰত অন্যতম সফল, বিচক্ষণ আৰু সংস্কৃতিপ্ৰেমী ৰজাৰূপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ শাসনকালত অসমীয়াৰ সাহিত্য, সংগীত, শিল্প, আৰু ৰাজনীতিৰ অভূতপূৰ্ব উন্নতি সাধিত হয়।
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) ৰ স্মৃতি সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা
মাক জয়মতীৰ আত্মত্যাগৰ স্মৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে পুত্ৰ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে বিশেষ গুৰুত্ব সহকাৰে কেইবাটাও স্থাপত্য কীৰ্তি নিৰ্মাণ কৰে। ১৬৯৭ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ মাকৰ স্মৃতিৰ বাবে শিৱসাগৰৰ জেৰেঙা পথাৰৰ ঠাইটুকুৰাত বিশাল জয়সাগৰ পুখুৰীৰ খনন সম্পন্ন কৰে। এই পুখুৰী আজিও অসমৰ অন্যতম প্ৰাচীন আৰু বৃহৎ জলাশয় হিচাপে পৰিচিত।
উক্ত পুখুৰীৰ কাষতে জয়মতীৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰা হয় জয়দৌল নামৰ এক শিৱমন্দিৰ। লগতে, তেওঁৰ মৈদামত ফাকুৱা দৌল নামেৰে আন এখন দৃষ্টিনন্দন দৌল নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই সম্পূৰ্ণ প্ৰয়াসসমূহে জয়মতীৰ ত্যাগক যুগে যুগে স্মৰণযোগ্য কৰি ৰাখিছে।
জয়মতী দিৱসৰ উদযাপন
বীৰাংগনা জয়মতীৰ অসীম সাহস, আত্মবলি আৰু দেশপ্ৰেমৰ আদৰ্শক উজাগৰ কৰি ৰখাৰ উদ্দেশ্যে অসমৰ জনগণে প্ৰতিবছৰে ২৭ মাৰ্চ তাৰিখে “জয়মতী দিৱস” ৰূপে পালন কৰে। এই দিৱসটোত বিভিন্ন বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু সামাজিক সংগঠনসমূহে সভা, আলোচনা আৰু নাট্য প্ৰদৰ্শনৰ মাজেৰে জয়মতীৰ আদৰ্শ উদযাপন কৰে।
জয়মতীৰ বলিদানে কেৱল ৰাজনৈতিক স্থিতিশীলতা আনি অসমক শৃংখলিত কৰাৰেই সীমাবদ্ধ নহয়; ই জাতি-সমাজৰ ভিতৰত নৈতিকতা, আদৰ্শ আৰু ত্যাগৰ মানসিকতা গঢ়ি তুলিবলৈ এক দৃষ্টান্ত স্থাপন কৰিছে। এই মহান আত্মত্যাগক সম্মান জনাবলৈ অসম চৰকাৰে ২০১৩ চনৰ পৰা “জয়মতী বঁটা” প্ৰদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি আৰু জয়মতীৰ প্ৰতিচ্ছবি
জয়মতীৰ ব্যক্তিত্ব, ত্যাগ আৰু দেশপ্ৰেমে অসমৰ কাব্য, নাটক, আৰু চলচ্চিত্ৰ জগতত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। ১৯৩৫ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই তেওঁৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ প্ৰথম ছবি “জয়মতী” নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবিখনে কেৱল অসমীয়া চিনেমাৰ সূচনা নকৰে, বৰং এটা জাতিৰ ইতিহাসক সজীৱ ৰূপত প্ৰদৰ্শন কৰে।
পাছত ২০০৬ চনত জনপ্ৰিয় পৰিচালক মঞ্জু বৰাৰ পৰিচালনাত “জয়মতী” নামেই আন এখন সমসাময়িক দৃষ্টিভংগীসম্পন্ন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। এইবোৰ শিল্পকর্মৰ জৰিয়তে জয়মতীৰ আত্মত্যাগ আজিও নতুন প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণাৰ উৎস হিচাপে ৰৈ আছে।
উপসংহাৰ
জয়মতী কুঁৱৰী (Joymoti Konwari) অসমৰ ইতিহাসৰ এক উজ্জ্বল, সাহসী আৰু অনন্য নাৰী প্ৰতীক। তেওঁৰ আত্মত্যাগ কেৱল এজন পত্নীৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা নহয়, বৰঞ্চ সমগ্ৰ ৰাষ্ট্ৰ, ৰাজপাট আৰু ন্যায়ৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অটল নৈতিকতা আৰু বীৰত্বৰ নিদৰ্শন। তেওঁ স্বামী গদাপাণিৰ জীৱন আৰু আহোম ৰাজত্ব ৰক্ষা কৰাৰ বাবে নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰিলে। তেওঁৰ এই বীৰত্বই অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰংগ অংশ হিচাপে যুগে যুগে আদৰ্শৰ উৎস হৈ আছে।
তেওঁৰ স্মৃতিত নিৰ্মিত জয়সাগৰ, জয়দৌল, ফাকুৱা দৌল আদি স্থাপত্য নিদৰ্শন আৰু সাংস্কৃতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা নাটক, উপন্যাস, চলচ্চিত্ৰে তেওঁৰ আত্মত্যাগৰ গাঁথাক অমৰ কৰি ৰাখিছে। অসমৰ ইতিহাসত জয়মতী কুঁৱৰীৰ স্থান অদ্বিতীয়। তেওঁৰ জীৱনগাথা অসমীয়া জাতিৰ সাহস, ধৰ্মনিষ্ঠা আৰু দেশপ্ৰেমৰ এক উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত ৰূপে চিৰকাল স্মৰণীয় হৈ থাকিব।
FAQs
1. জয়মতী কুঁৱৰী কোন আছিল?
A: জয়মতী কুঁৱৰী আছিল আহোম ৰজা চ্যুপাতফাৰ পত্নী, যিয়ে স্বামী গদাপাণিৰ লুকুৱা স্থান প্ৰকাশ নকৰিবলৈ নিজৰ প্ৰাণ বিসৰ্জন কৰিছিল।
2. জয়মতী কুঁৱৰীৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
A: তেওঁ শিৱসাগৰৰ ওচৰৰ মাদুৰী নামৰ গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
3. জয়মতী কুঁৱৰীয়ে কেনেকৈ মৃত্যুবৰণ কৰে?
A: ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰৰ বাবে তেওঁক বন্দী কৰি কঠোৰ অত্যাচাৰ কৰা হয়, কিন্তু স্বামীৰ স্থান নক’ৱা বাবে তেওঁ জেৰেঙা পথাৰত মৃত্যুবৰণ কৰে।
4. গদাপাণি কোন আছিল?
A: গদাপাণি জয়মতীৰ স্বামী, যিয়ে পাছলৈ আহোম ৰজা “স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহ” ৰূপে ৰাজত্ব কৰিছিল।
5. জয়মতী কুঁৱৰীৰ স্মৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে কি কৰা হৈছে?
A: তেওঁৰ স্মৃতিত জয়সাগৰ, জয়দৌল, ফাকুৱা দৌল নিৰ্মাণ কৰা হৈছে আৰু ২৭ মাৰ্চ “জয়মতী দিৱস” হিচাপে পালন কৰা হয়।
6. জয়মতী কুঁৱৰীৰ ওপৰত নিৰ্মিত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰটো কোনে নিৰ্মাণ কৰিছিল?
A: ১৯৩৫ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই “জয়মতী” নামৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যি প্ৰথম অসমীয়া চিনেমা হিচাপে পৰিগণিত।
Read also: Biography in Assamese
My self Mahezubin Saikia. Working in Dev Library as a Content Writer. A website that provides all SCERT, NCERT 3 to 12, and BA, B.com, B.Sc, and Computer Science with Post Graduate Notes & Suggestions, Novel, eBooks, Health, Finance, Biography, Quotes, Study Materials, and more.
