ফকৰা যোজনা – ভাব বহলাই লিখা – Fokora Jujona In Assamese

ফকৰা যোজনা – ভাব বহলাই লিখা,ফকৰা যোজনা ব্যাকৰণ, Fokora Jujona In Assamese, অসমীয়া ফকৰা যোজনা, Assamese Proverbs, Fokora Jujona In Assamese.

Join Telegram channel

★ বগা ভাত দেখিলে কাউৰীৰ অভাৱ নাই । 

⇒ ৰঙচঙীয়া বস্তুৰ প্রতি মানুহৰ আকৰ্ষণ বেছি। সেয়ে এনে বস্তুৱে মানুহক সহজে আকৰ্ষণ কৰে। ভাত দেখিলে কাউৰীয়ে জাক পাতি আহে । 

★ বগলীয়ে মাছ য’ত পায় ত’ত যায়, নেপালে থাকে শুদা পেটে । 

⇒ সঞ্চয়ৰ যোগেদি মানুহে বিপদত নিজকে সুৰক্ষা প্রদান কৰে। কিন্তু যিসকলে সঞ্চয় কৰিব নাজানে তেওঁলোক অযথা বিপদত পৰে । 

★ বলী-নিৰ্বলীৰ কিহৰ হতাহতি, ধনী-দুখীয়াৰ কিহৰ মিলাপ্ৰীতি । 

⇒ মানুহে সমানে সমানে প্রতিযোগিতা কৰিব লাগে। বলী-নিৰ্বলী আৰু ধনী-দুখীয়াৰ মাজত প্রতিযোগিতা, শত্ৰুতা অথব৷ মিতিৰালিয়ে শোভা নাপায় । 

★ বঙহে মঙহ খায়, বঙহ নহ’লে মঙহ পেলনি যায় । 

⇒ বংশ-গোত্ৰৰ মানুহে শত্ৰুতা কৰিলে সেই শত্ৰুতাই মাৰাত্মক ৰূপ ধাৰণ কৰে। আনহাতে বংশ পৰিয়াল নাথাকিলে বিপদত ৰক্ষা কৰৌতাও নাথাকে । 

★ বৰাৰ ঘৰত তৰাৰ গাঁঠি; সিনো যাব কেই ৰাতি । 

⇒ মোল নুবুজা মানুহৰ হাতত কোনো বস্তু দীৰ্ঘদিন সুৰক্ষিত হৈ নাথাকে । সেয়ে মোল নুবুজা মানুহৰ হাতত ভাল বস্তুৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰ৷ অনুচিত । 

★ বনৰ বাঘে নেখায়, মনৰ বাঘে খায় । 

⇒ বিপদ নাথাকিলেও ভয়াতুৰ লোকসকলে মনতে বিপদৰ শংকা কৰি সময় অতিবাহিত কৰে। দৰাচলতে বনৰ বাঘে নাখালেও তেওঁলোকক মনৰ বাঘে অৱশ্যে সংহাৰ কৰে । 

★ বৰশী বোৱা মাছ, কটনা কটা ভাত । 

⇒ কিছুমান মানুহে বহু কষ্ট কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে। বৰশীৰে মাছ ধৰা আৰু বোৱনী হৈ ভাত মোকোলোৱা যথেষ্ট কষ্টকৰ। (ইয়াৰ কটনা কটা সকল আনৰ কাপোৰ বোৱা)। 

★ বহিব জানিলে মাটিয়েই পীৰা; খাব জানিলেই চাউলেই চিৰা 

⇒ অভিজ্ঞ আৰু সকলে৷ দিশতে পার্গত মানুহে সকলে কাম নিয়াৰিবৈ কৰিব পাৰে। কোনে কাম নিয়াৰিকৈ কৰিবলৈ হ’লে নিদিষ্ট বিষয়ৎ পৰিপক্তা অনিবাৰ্য ।  

★ বহুভাগ্যে পুত্ৰৱৰ্তী নাৰী, বহুভাগ্যে তামোল-পাণৰ বাৰী । 

⇒ ভাগ্যৰ বলতহে পুত্ৰৱতী নাৰী পত্নীহিচাপে পায়। বহু সময়ত মানুহে পুত্ৰমুখ দৰ্শনৰ আশাত হাহাকাৰ কৰি মৰে। কিন্তু, এয়া ভাগ্য বা ধৰ্মৰ নিবন্ধন। তেনেদৰে তামোল-পাণৰ বাৰীও বহু ভাগ্য আৰু পুৰুষাৰ্থৰ বলতহে সম্ভৱ হয় । 

★ বৰৰ দায় পিছলি যায়, সৰুৰ দায় খুচৰি খায় । 

⇒ ডাঙৰ লোকে দোষ কৰিলে সাৰি যায় কিন্তু সৰুলোকে দোষ কৰিলে দোষৰ বাবে শাস্তি পায়। গতিকে ডাঙৰ আৰু প্রভাৱশালী লোকে যিকোনো অন্যায় আচৰণ কৰিব পাৰে । 

★ বাৰহাত জালৰ তেৰহাত কটা; ভাল সাৰিলি বাপৰ বেটা 

ৰৌ-বৰালী সৰকি গ’ল পুঠি খলিহা পাহে পাহে ৰ’ল । 

⇒ সাধু সন্তসকলে ভাগৱত পুৰাণৰ গভীৰতাত প্রৱেশ কৰি শাস্ত্ৰ সিদ্ধি কৰ্মৰ দ্বাৰা সংসাৰৰ মায়াজাল ফালি মুক্তি ধামলৈ গতি কৰে। আনহাতে পাৰ্থিৱ মায়াত বন্দী সংসাৰী লোকসকলে নিজৰ অজ্ঞতাৰ কাৰণে পুন: পুন: জন্মলাভ কৰি সাংসাৰিক নিকাৰ যাতনা ভোগ কৰে । 

(ইয়াত বাৰ্হাত জাল–দ্বাদশস্কন্ধ ভাগৱত, ফটা–ফঁহিয়াই ব্যাখ্যা কৰা। ৰৌ-বৰালী –‘ভাত, সাধু-সম্ত, পুঠি খলিহা-তমৃগুণী সংসাৰী লোক ।) 

★ বাঘ মাৰিলো, সিংহ মাৰিলো, ন’’কলো মুখৰ লাজে । 

সাত দিন খাপ দি নিগনি এটা মাৰিলে তাতে ধনঞ্জয় ঢোল বাজে । 

⇒  কোনোৱে মহৎ কাম কৰিও প্রকাশ নকৰে। কিন্তু আন কোনোৱে সামান্য কাম এটা কৰিয়েই জহাই ফুৰে। বাঘ, সিংহ বধ কৰিও আনৰ আগত প্রকাশ কৰিবলৈ লাজপোৱাৰ বিপৰীতে কিছুমান মানুহে নিগনি একোটা বধ কৰিয়েই চৌদিশ বিয়পাই দিয়ে । 

★ বালীলৈ যিপাট, সুগ্ৰীৱলৈয়ো সেই পাত । 

⇒ প্রৰোচনাৰে আনৰ ক্ষতি কৰিলে তেনে লোকে নিজেও ক্ষতিৰ সন্মুখীন ই’বলগীয়া হয়। ৰামচন্দ্ৰৰ হাতৰ যিপাট শৰে বালীক বধ কৰিছিল।, সেই পাত শৰে সুগ্ৰীৱকো বধ কৰিব পাৰে। সেইকথা জনা উচিত । 

★ বাটত পালো কমাৰ, দা গঢ়ি দিয়া আমাৰ । 

⇒ হঠাত কোনোলোকক লগ পাই স্বাৰ্থ আদায় কৰিবলৈ বিচৰা মানুহৰ অভাৱ নাই। তেওঁলোকে যিকোনো সময়তে মানুহক কিছুমান বিশেষ কামলৈ অনুৰোধ কৰা দেখা যায় । 

★ বান্ধিলে মন শিলৰ খুঁটি, মেলিলে মন ঘোঁৰা ছুটি । 

⇒ মন অতি চঞ্চল আৰু তাক বান্ধি ৰাখিব পাৰিলে সি শিলৰ খুঁটিৰ দৰে স্থিৰ আৰু অচল হৈ থাকে। কিন্তু, তাকে মেলি দিলে সি অচঞ্চল হয় আৰু তাৰ যোগেদি ইয়াক নিয়ন্তুণ কৰা কঠিন হয় । 

★ বাঘৰ চকুৰে চাবা, হাতীৰ খাৱনেৰে খুৱাৰা । 

⇒ তলতীয়া লোকৰ ওপৰত চোকা দৃষ্টি ৰাখিব লাগে। বাঘৰ চকুৰে চালেহে তেওঁলোকে কাম নিয়াৰিকৈ কৰিবলৈ বিচাৰিব। খোৱা-বোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকক মৰম কৰিব লাগে । 

★ বাতি খালে আঁতি যায়; লুকাই খালে ঢুকাই যায় । 

⇒ মুকলি মনেৰে ভগাই খালে কেতিয়াও খাদ্যৰ নাটনি নহয়। আনহাতে ভগাই নাখালে বস্তুবোৰ লুকুৱাওতে লুকুৱাওতে শেষ হৈ যায় । 

★ বাপ জনমে নাই গাই; কড়িয়া লৈ খীৰাবলৈ যায় । 

⇒ অভাৱী লোকে বহুত বস্তু পাই কেতিয়াবা অহংভাব প্ৰদৰ্শন কৰা দেখা যায়। নিজৰ ঘৰত গাইৰ মুখ নেদেখা মানুহে কড়িয়া লৈ গাই খীড়াবলৈ যোৱাৰ প্ৰসঙ্গত তেনেদৰে কোৱা হৈছে । 

★ বাঘে ঘোঙে লগে চৰে; কাকো পালে কেৱে নেৰে । 

⇒ বাঘ-ঘোঙ প্ৰভৃতি হিংসুক জন্তু। সিহঁত বনত চৰে যদিও পৰস্পৰ মুখামুখি হ’লে শত্ৰুতা আচৰণ কৰিবলৈ পিছ নোহোহকে । 

★ বাঘে ছাগে হালে হালে, একে ঘাটে পানী খালে । 

⇒ বিপদৰ সময়ত শত্ৰুমিত্ৰ সকলো লগ হোৱা দেখা যায়। দেশত সুশাসন চলি থাকিলে দুৰ্দন্ত সকলেও সেও মানি চলা দেখা যায়। তেতিয়া সংঘাত নাথাকে, সম্পূৰ্ণ হ্ৰাস পায় । 

★ বাজনাৰ শুৱনি বাঁহী, পুৰুষ শুৱনি হাঁহি । 

⇒ বাঁহী এবিধ সুবাদ্য। এই বাদ্যৰ সাৱলীল সুৰে সকলোকে মুগ্ধ কৰে৷ পুৰুষৰ হাঁহিয়েও তেনেদৰে মানুহক মুগ্ধ কৰে । 

★ বাগৰি ফুৰা শিলত শেলুৱৈ নধৰে, উৰি ফুৰা চৰহিত তেল নধৰে । 

⇒ একে ঠাইতে ৰৈ থকা শিলতহে শেলুৱৈ ধৰি বাগৰি ফুৰা শিলত শেলুৱৈ নধৰে। অস্থিৰভাৱে কৰা কামৰো কোনো ফল নধৰে। যেনেদৰে উৰি ফুৰা চৰাইত তেল খুব কমেইহে ধৰে । 

★ বিশ্বাসঘাতক সৰ্পৰ তুল; পুনৰ তুমি নকৰিবা ভুল । 

⇒ বিশ্বাসঘাতক লোকক সৰ্পৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। সাপে কঁকালৰ কোব নাপাহৰা দৰেই বিশ্বাসঘাতক সকলেও সততে প্ৰতাৰণা কৰিব পাৰে। গতিকে তেওঁলোকৰ পৰা সতৰ্ক থকা বাঞ্ছলীয় । 

★ বুঢ়ীৰ কি বন আছে, শাকৰ বন পেলাই বাছে । 

⇒ কাম নোহোৱা মানুহে কৰা কামটোকেই লুটিয়াই বগৰাই কৰে। কাম নাইকিয়া বুঢ়ীয়েও শাক বাহোতে বন পেলাই পুনৰ বাছে বুলি কোৱা হৈছে । 

★ বুঢ়াৰ কথা নুশুন ডেকা, টানত পৰি কিয় কেঁকা । 

⇒ সাধুৰ উপদেশ নামানি কামৰ বেয়া ফল পাই দুখ প্রকাশ কৰা। বিপদৰ সময়ত অভিজ্ঞ লোকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে। তেতিয়া বিপদৰ বাবে চিন্তিত হ’বলগীয়া নহয় । 

★ বুধ বৃহস্পতি শুকুৰ; তিনিদিন থাকিলে অতিথি হয় কুকুৰ । 

⇒ কোনো গৃহস্থৰ ঘৰত আলহী বেছিদিন থকা উচিত নহয়। তিনিদিনৰ বেছি থাকিলে আলহীয়ে সন্মান হেৰুৱাবলগীয়া হয় । 

★ বেশ্যা তিৰীৰ সঙ্গত বাস; সেই গৃহে সৰ্বনাশ । 

⇒ তিৰোতাৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰতেই একোটা পৰিয়ালৰ সুখ-শান্তি নিৰ্ভৰ কৰে। কিন্তু, তিৰোতা যদি দু:চৰিত্ৰ হয় তেন্তে সেই গৃহত শান্তি বিৰাজ নকৰে । 

★ বেজীক দেখি চালনীয়ে হাঁহে; তোৰ গাত ফুটা আছে । 

⇒ ঘোৰ অপৰাধীয়ে কেতিয়াবা সামান্য দোষীক নিন্দা কৰা দেখা যায়। বেজীৰ ফুটা দেখি চালনীয়ে হঁহা মানে নিজৰ দোষ নেদেখা। গতিকে পৰশ্ৰীকাতৰ প্ৰকৃতিৰ লোক । 

★ বেজীৰ জলাকো মনে, কুঠাৰৰ কোবকো নমনে । 

⇒ কেতিয়াবা মানুহে ক্ষুদ্ৰ দোষৰ কাৰণে শাস্তি পায়, অথচ ডাঙৰ ডাঙৰ দোষীবোৰে দোষ কৰি সাৰি যায় । 

★ বোবাই কয়, কলাই শুনে, সকলো হয় ভাগ্যৰ গুণে । 

⇒ ভাগ্য ভালে থাকিলে অসম্তৱো সম্তৱ হৈ উঠে। ভাগ্যৰ বলত সকলো ধৰণৰ প্ৰতিৱন্ধক আঁতৰি যায় । 

★ বাঘৰ গালত চৰ হৰিণে মাৰিলে । 

হৰিণাৰ পাৱে পৰি বাঘেও কান্দিলে ।। 

⇒ মনে বেয়া কাম কৰিবলৈ ইচ্ছা প্রকাশ কৰিলে জ্ঞানৰূপ অংকুশে বিন্ধি তাক ঘূৰাই আনে। লগতে মনলৈ অনুশোচনাও আহে ৷ (বাঘ-উগ্রমনহৰিণ-শান্তমূৰ্তি জ্ঞান) 

★ বাটে বাটে যাব, ওঁষধৰ গছ পাবা, পাতো নানিবা,ছালো নানিবা। পতাত নলগাবা মিহিকৈ বতিবা, জিভাত নলগাবা টপৰাই গিলিবা ।

⇒ মৰুময় সংসাৰত আহি গুৰুৰ ওচৰলৈ গৈ নি:সন্দেহে গুৰুমন্ত্ৰ ভালদৰে বুজিবলৈ অন্ত:কৰণেৰে তাক গ্ৰহণ কৰা উচিত। সংসাৰ সমুদ্ৰৰ পাৰ পাবলৈ হ’লে এনে গুৰুমন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰাটো অতি আৱশ্যকীয়। (বাট–গুৰুৰ ওচৰলৈ যোৱা পথ, গছ-গুৰু, ওষধ-গুৰুমন্ত্ৰ। পাত ছালঅদৰ্কাৰী কথা, মিহিকৈ বটা-ভালকৈ বুজা। ইত্যাদি।) 

★ বাৰকুৰি বোন্দা ধৰি গৰ্মাছ আনে । 

চেলেকা-চেলেকি কৰি গীত-মাত শুনে । 

⇒ (ইয়াত বাৰকুৰি–বাৰকুৰি বৰগীত, গৰৈ মাছ–পৰম ভকত ৷) 

এগৰাকী পৰম ভকতে ভক্তি সহকাৰে বৰগীত গায় আৰু ভকতসকলে তাক অতি আগ্ৰহেৰে শ্ৰৱণ কৰে । 

★ বজালেই কাঁহপাত্ৰ ভগা-ভাল চিনি 

কথা ক’লে চিনি লোক কতদূৰ জ্ঞানী । 

⇒ কাঁহৰ পাত্ৰ বজালেই ভালনে ফটা সেই কথা গম পাব পাৰি। তেনেদৰে জ্ঞানীলোকৰ পৰিচয় পাব পাৰি তেওঁলোকৰ কথাত । 

★ বাই-ভনী খেৰৰ সনি, ভাৰ্যা আছে গলৰ মণি । 

⇒ পৰিয়ালৰ আন সদস্যতকৈ সাধাৰণতে তিৰোতাৰ ওপৰত মানুহৰ অধিক আস্থা দেখা যায়। তাৰ তুলনাত বাই-ভনীৰ ওপৰত মানুহে বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়ে ৷

★ ‘বাৰীৰ তামোল কেৰ্কেটুৱাই খায় । 

ভকতক দিলে অথলে যায় ।’ 

⇒ মানুহে ঘৰৰ বস্তু নষ্ট হ’লেও আনক দিব নোখোজে। সাধাৰণতে কৃপণ প্ৰকৃতিৰ লোকসকলৰ হাতৰ পৰা কোনো বস্তু সৰি নপৰে । 

★ বাহিৰত বৰচুৰিয়াৰ ফেৰ, ঘৰত ঢকুৱাৰ বেৰ । 

⇒ নিজৰ দাল-দৰিদ্ৰ ৰূপটো আনক নেদেখুৱাই সাজি-কাচি ধুন-পেচ মাৰি ফুৰা লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰত এনেদৰে কোৱা হৈছে । 

★ বেঁত ফালিবা আগে, বাঁহ ফালিবা পাছে । 

⇒ বেঁত আগফালৰ পৰা আৰু বাঁহ পাছফালৰ পৰা ফালিব লাগে। তেতিয়া কোনো কষ্ট নোহোৱাকৈ বেঁত-বাঁহৰ কাম কৰিব পাৰি ৷ 

★ বতৰ চিকুণ কণিয়া। তিৰীৰ চিকুণ লেনীয়া । 

তিৰীৰ চিকুণ ওৰণি লোৱা। গৰুৰ চিকুণ হামোৰ-কামোৰ খোৱা । 

⇒ কিনকিনীয়া বৰষুণত খেতি ভাল হয়। লেনীয়া মাতৰ তিৰোতা সাধাৰণতে সুৱাগী হয়। ওৰণি লোৱা তিৰোতা শুৱনি দেখি আৰু হামোৰ-কামোৰকৈ খোৱা গৰু চিকুণ হয় । 

★ বাটত দিবা জেং ভকতলৈ মেলিবা ঠেং । 

গুৰুলৈ দিবা পিঠি। বৈকুণ্ঠলৈ যাবা উঠি ।

⇒ ভকতক প্ৰণাম কৰোঁতে ভৰি মেলি অষ্টাঙ্গে প্ৰণাম জনোৱা উচিত। গুৰুৰ ওচৰত খৰচি মাৰি তত্ব শিকিলে গুৰুৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ প্রয়োজন নাথাকে। গতিকে মুক্তিলাভৰ বাবে গুৰু-ভকতৰ সেৱা অনিবাৰ্য্য ।

See Next page No Below…

Leave a Reply

error: Content is protected !!
Scroll to Top
Scroll to Top
adplus-dvertising