Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান

Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান, Elective History class 9 SEBA Notes and Question Answer The answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapters SEBA Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান and select need one.

Join Telegram channel

Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান

Also, you can read the SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Assam Board Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান Solutions for All Subject, You can practice these here…

উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান

অধ্যায় – ৬

ইতিহাস

পাঠভিত্তিক অনুশীলনীৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ

(ক) অতি চমু প্রশ্নোত্তৰ

প্রশ্ন ১। লক্ষ্মীসিংহৰ ধৰ্মগুৰু কোন ?

উত্তৰ :- বংগদেশৰ জনৈক শাক্ত ধৰ্মীয় গুৰু লক্ষ্মীসিংহৰ ধৰ্মীয় গুৰু আছিল।

প্রশ্ন ২। মালৌ পথাৰত কি বন্ধোৱা হৈছিল ?

উত্তৰ :- মালৌ পথাৰত সত্ৰৰ ‘বৰভেটি’ বন্ধোৱা হৈছিল। 

প্রশ্ন ৩। মোৱামৰীয়াসকলৰ সৰহভাগ কোন সম্প্ৰদায়ৰ ?

উত্তৰ :- মোৱামৰীয়াসকলৰ সৰহভাগ চুতীয়া, কছাৰী, আহোম, কৈৱৰ্ত  সম্প্ৰদায়ৰ লগতে কিছু বৰ্ণহিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ। 

প্রশ্ন ৪। নাহৰখোৱা শ‍ইকীয়াক কি শাস্তি দিয়া হৈছিল ?

উত্তৰ :- নাহৰখোৱা শ‍ইকীয়াক কাণ কাটি শাস্তি দিয়া হৈছিল।

প্রশ্ন ৫। মোৱামৰীয়াসকলে আহোম ৰাজবংশৰ কাক হাত কৰিছিল ?

উত্তৰ :- মোৱামৰীয়াসকলে আহোম ৰাজবংশৰ মোহনমালা গোহাঁই, ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পুত্ৰ চাৰু সিংহ আৰু ৰত্নেশ্বৰক হাত কৰিছিল।

প্রশ্ন ৬। মায়ামৰা সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা কোন ?

উত্তৰ :- মায়ামৰা সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হৈছে অনিৰুদ্ধদেৱ।

প্রশ্ন ৭। কোনজন স্বৰ্গদেউৰ দিনত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে আহোম ৰাজ্য এৰি কোচবিহাৰলৈ গৈছিল ?

উত্তৰ :- স্বৰ্গদেউ চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ দিনত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে আহোম ৰাজ্য এৰি কোচবিহাৰলৈ গৈছিল।

প্রশ্ন ৮। কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্যক কোনজন স্বৰ্গদেৱে মতাই আনিছিল ? 

উত্তৰ :- কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্যক স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই বংগদেশৰপৰা মতাই আনিছিল।

প্রশ্ন ৯। ‘বৰৰজা’ কোন ?

উত্তৰ :- বৰৰজা হৈছে ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰী।

প্রশ্ন ১০। দিহিং সত্ৰ কোনে স্থাপন কৰিছিল ?

উত্তৰ:- স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত বৰবৰুৱা কীৰ্তিচন্দ্ৰই দিহিং সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল।

(খ) চমুটোকা:

১। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোঁহাই।

২। মায়ামৰা মহন্ত।

৩। কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা।

৪। মটক ৰাজ্য।

৫। পাইক প্রথা।

৬। মোৱামৰীয়াসকল।

৭। ৰাঘৱ নেওগ।

৮। ৰজাখেদা নগঞ।

উত্তৰ :- ১। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোঁহাই :- পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই আহোম সাম্ৰাজ্যৰ শেষ গৰাকী শক্তিশালী ব্যক্তি আছিল। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম আছিল ঘনশ্যাম বুঢ়াগোহাঁই৷ ঘনশ্যাম বুঢ়াগোহাঁইৰ মৃত্যুৰ পাছত পূৰ্ণানন্দই বুঢ়াগোঁহাইৰ পদ লাভ কৰে। এই সময়তে আহোম ৰাজ্যত মোৱামৰীয়া বিদ্রোহে গা কৰি উঠে। চাৰিওফালে বিদ্ৰোহীৰ প্ৰচণ্ড আৰু শক্তিশালী আক্ৰমণৰ মাজতো পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে অসীম ধৈৰ্যৰে বিদ্ৰোহীসকলক বাধা দি আহিছিল। অৱশেষত তেওঁ বিফল হয় আৰু বিদ্রোহীসকলক ৰাজধানীৰ কাষ চাপি আহে। স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহই ৰাজধানী এৰি গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰে। 

বিদ্ৰোহীসকলে ৰাজধানী অধিকাৰ কৰে। অতি কম সংখ্যক সৈন্যৰে কেইদিনমান যুঁজি থাকি অৱশেষত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়েও ৰাজধানী এৰি সাহায্য বিচাৰি ভাটিলৈ যায়। ইয়াৰ পিছত বুঢ়াগোহাঁইয়ে ৰাজধানী উদ্বাৰৰ আশা পৰিত্যাগ কৰি বিদ্ৰোহীসকলৰ গতি ৰোধ কৰিবলৈ বিচাৰে। কিন্তু তাতো তেওঁ বিফল হয়। এই সময়ছোৱাত খাদ্য-সামগ্ৰীৰ অভাৱে লোকসকলক জুৰুলা কৰিছিল। আনহাতে বিদ্রোহীসকলে প্ৰায়েই ৰাতি হঠাতে আহি লোকসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলাইছিল। এনে ধৰণৰ অত্যাচাৰৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বহুতেই মোৱামৰীয়াৰ লগত যোগদান কৰি আত্মৰক্ষাৰ কথা ভাবিছিল। কিন্তু বুঢ়াগোহাঁইৰ অবিচল চেষ্টা, ধৈৰ্য আৰু আত্মত্যাগলৈ চাই বহুতো তেনে কৰাৰপৰা বিৰত আছিল ৷ দেশৰ বিপদৰ কালত বুঢ়াগোহাঁইয়ে পক্ষীয়ে পোৱালিক ডেউকাৰ মাজত আঁৱৰি ৰখাৰ দৰে প্ৰজাসকলক ৰাখিছিল বুলি জনা যায়। তেওঁ অসীম সাহসী আৰু ধৈর্যশীল আছিল। বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনে ষড়যন্ত্র কৰি বিদেশী মানক আনি অসম ধ্বংস কৰা কাৰ্যক তেওঁ সহ্য কৰিবপৰা নাছিল৷ সেই বেজাৰত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ মৃত্যু হৈছিল।

২। মায়ামৰা মহন্ত :- বর্ণভেদহীন একশৰণ বৈষ্ণৱ ধৰ্মত ঈশ্বৰৰ নাম কীৰ্তনক ঈশ্বৰ প্ৰাপ্তিৰ শ্ৰেষ্ঠ পথ বুলি কোৱা হয়। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ শিষ্যসকলে সমগ্ৰ অসমত ঠায়ে ঠায়ে এই ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে। এইবোৰক সত্ৰ বুলি কোৱা হয়। সত্ৰৰ মূৰব্বীক “অধিকাৰ” বা “মহস্ত’ বুলি কোৱা হয়। অসমত প্রতিষ্ঠিত হোৱা এটা বৈষ্ণৱ সত্ৰ হৈছে মোৱামৰীয়া বা মায়ামৰা সত্ৰ। এই সত্ৰৰ অধিকাৰজনক মায়ামৰা মহন্ত বুলি কোৱা হয়। প্রথম মায়ামৰা মহন্ত হৈছে অনিৰুদ্ধদেৱ। এওঁ হিন্দু সমাজৰ নিম্নবৰ্ণ আৰু উপজাতীয় লোকসকলক বিশেষভাৱে আকৰ্ষণ কৰিছিল। এই শ্ৰেণীৰ লোক অসমত সৰহ হোৱাৰ বাবে এই সত্ৰৰ শিষ্যৰ সংখ্যাও সৰহ আছিল। আন সত্ৰৰ তুলনাত এই সত্ৰৰ শিষ্য সৰহ হোৱাৰ বাবে এই সত্ৰৰ শক্তি আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পাইছিল। সেইবাবে মোৱামৰীয়া মহন্তসকলে বিশেষ সামাজিক মর্যাদা লাভ কৰিছিল। ধর্মীয় নেতৃত্বৰ বাদে কোনো কোনো সময়ত তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক মতামতেও গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল। 

৩। কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা :- কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা অতি সাধাৰণ ঘৰৰ ল’ৰা আছিল। তেওঁ ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ দোপত-দোপে উন্নতি কৰি বৰবৰুৱাৰ পদবী লাভ কৰিছিল। স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ কীৰ্তিচন্দ্ৰৰ হাতত গতাই দি নিজে লাহ-বিলাসত মত্ত হৈ পৰিছিল। কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা অতি ক্ষমতাপ্ৰিয় আৰু অহংকাৰী আছিল।

স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই মোৱামৰীয়া মহন্তৰ প্রতিদ্বন্দ্বীৰূপে দিহিং সত্ৰ স্থাপন কৰে আৰু মোৱামৰীয়া মহত্ত সম্পর্কে আপত্তিজনক মন্তব্য কৰি মোৱামৰীয়া শিষ্যসকলৰ বিদ্বেষভাজন হৈ পৰে।

স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ চৌবিশ গৰাকী কুঁৱৰীক কীৰ্তিচন্দ্ৰই বৰকশালৈ নিৰ্বাসন দিছিল। মোৱামৰীয়া মহস্তই কুঁৱৰীসকলৰ দুৰ্দশা দেখি তেওঁলোকক সহায় কৰাৰ বাবে কীৰ্তিচন্দ্ৰই তেওঁক তিৰস্কাৰ কৰে আৰু নতুন স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মীসিংহলৈ পঠোৱা নিৰ্মালি উভতাই দিয়ে। তদুপৰি এবাৰ বৰবৰুৱাৰ লগত স্বৰ্গদেউ নাৱেৰে ফুৰিবলৈ যাওঁতে মোৱামৰীয়া মহন্তই স্বৰ্গদেউক অভিবাদন জনালেও বৰবৰুৱাক নজনোৱাৰ বাবে তেওঁক অপমানিত কৰা হয় । বৰবৰুৱাৰ এনে কাৰ্যৰ বাবে তেওঁৰ শত্ৰু বৃদ্ধি পালে আৰু সকলোৱে তেওঁক নিন্দা কৰিলে। বৰবৰুৱাক বধ কৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ চলোৱা হ’ল।

১৭৬৯ চনৰ চেপ্তেম্বৰ মাহত মায়ামৰা সত্ৰৰ জনজাতীয় শিষ্য মৰাণসকলৰ নেতা নাহৰখোৱা শ‍ইকীয়া আৰু ৰাঘৱ নেওগে কীর্তিচন্দ্রক ভাল হাতী যোগান ধৰা স্বত্বেও হাতীৰ নানা খুঁত উলিয়াই দুয়োকে গুৰুতৰ শাস্তি দিলে। এই শাস্তিব পোটক তুলিবলৈ দুয়ো মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সৃষ্টি কৰিলে।

৪। মটক ৰাজ্য :- “মটক” শব্দটো “মট” আৰু “এক” শব্দ দুটা লগ লাগি হোৱা বুলি বহুতো পণ্ডিতে কয়। মোৱামৰীয়াসকলকে “মটক” বুলি কোৱা হয়। মোৱামৰীয়াসকলৰ “মট” অর্থাৎ মতামত, ইচ্ছা আৰু জাতি হ’ল আন কিছুমানে মৰাণসকলকেই মটক বুলি কয়। “এক”। : মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সুযোগ লৈ সৰ্বানন্দ বুলি এজন মোৱামৰীয়াই দিহিং নদীৰ পূব পাৰৰ বেংমৰা নামৰ ঠাইত নিজক ৰজা বুলি ঘোষণা কৰিলে। তেওঁ নিজৰ নামত মোহৰো মৰালে। 

১৮০১ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ চিংফৌ আৰু খামতিবিলাকৰ লগ লাগি ৰংপুৰৰ মোৱামৰীয়া ৰজা ভৰত সিংহৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিলে। যুদ্ধত ভৰত সিংহৰ মৃত্যু ঘটাৰ পাছত সৰ্বানন্দই পুনৰ বিদ্ৰোহৰ মো-জা কৰিলে। ইফালে চিংফৌসকলে পূৰ্বতে দুবাৰ মান তথা বর্মী সেনাক অসমলৈ মাতি আনিছিল যদিও বিচক্ষণ ৰাজনীতিজ্ঞ পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোঁহাইয়ে ভাৰ ভেটি দি মানক সন্তুষ্ট কৰি অসমক ৰক্ষা কৰিছিল। দূৰদৰ্শী বুঢ়াগোঁহাইয়ে ভবিষ্যতে হ’ব পৰা বিপদৰপৰা হাত সাৰিবৰ বাবে মোৱামৰীয়াসকলৰ লগত এক বুজাপৰাত উপনীত হ’বলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে আৰু সেই মৰ্মে শক্তিশালী তথা সংখ্যাগৰিষ্ঠ মৰাণসকলক বেংমৰাত ৰাজ্য পাতি দিলে। সৰ্বানন্দই বছৰি হাতীৰ দাঁত আৰু মৃগাৰ বস্ত্ৰ আদি দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ৰাজপাট পালে। বেংমৰাক কেন্দ্ৰ কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু দিহিঙৰ মাজৰ ভূখণ্ডকেই সেই সময়ত মটক ৰাজ্য বুলি কোৱা হৈছিল।

৫। পাইক প্রথা :- আহোম ৰজাসকলৰ দিনত পোন্ধৰৰ পৰা পঞ্চাছ বছৰ বয়সীয়া সকলো প্রাপ্তবয়স্ক পুৰুষে পাল পাতি ৰজাৰ ঘৰত কাম কৰিব লাগিছিল। অন্যান্য ৰাজহুৱা কামো এওঁলোকে কৰিব লাগিছিল। ৰাজবিষয়া, পুৰোহিত আৰু সম্ভ্রান্ত পৰিয়ালৰ লোক এই কামৰপৰা অব্যাহতি পাইছিল। ৰাজ্য বা ৰজাৰহকে কাম কৰা প্ৰজাবোবক পাইক বোলা হৈছিল। পাইকবিলাক গোট হিচাপে গঠন কৰা হৈছিল। এক গোটত চাৰিজন পাইক আছিল। স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত উজনি অসমত তিনিজনেবে এক গোট কৰা নিয়ম হয়। পাইকৰ প্ৰতি গোটৰ প্ৰথম তিনিজনক ক্ৰমে মূল, দোৱাল আৰু তেৱাল বোলা হৈছিল।

পাইকসকলে পুখুৰী খন্দা, ৰাস্তা বন্ধা আদি কাম কৰাৰ উপৰিও যুদ্ধৰ সময়ত ৰণুৱা হিচাপে যুদ্ধত যোগ দিব লাগিছিল। স্বৰ্গদেউ প্রতাপসিংহৰ দিনত মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাই পাইকবিলাকক “খেল” পাতি দিছিল। এই খেলবিলাকক কামৰ নিৰ্দেশ দিবলৈ কিছুমান বিষয়া নিয়োগ কৰা হৈছিল। যেনে কুবিজন পাইকৰ ওপৰত এজন বৰা, এশজনৰ ওপৰত এজন শইকীয়া, এহাজাৰৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা, তিনি হাজাৰৰ ওপৰত এজন ৰাজখোৱা আৰু ছয় হাজাৰৰ ওপৰত এজন ফুকন।

এই খেল প্ৰথাৰ মোগল মনচবদাৰী প্ৰথাৰ লগত কিছু মিল দেখা যায়। খেতিৰ মাটিৰ উপৰিও পাইকবিলাকে ঘৰ-দুৱাৰ বন্ধাৰ কাৰণে আৰু শাক-পাচলি কৰাৰ কাৰণে মাটি পাইছিল।

৬। মোৱামৰীয়াসকল :- নাৰায়ণপুৰৰ মূল মায়ামৰা বৈষ্ণৱ সত্ৰখন মোৱামৰীয়া নামৰ বিল এখনৰ পাৰত অৱস্থিত আছিল। আন এক মত অনুসৰি সত্ৰত সেৱা কৰিব লাগিলে মায়াৰপৰা মুক্ত হ’ব লাগে; অর্থাৎ মায়া মৰিব লাগে। এই মায়া মৰা বা মচা কথাটোৰপৰাই আহোম ৰজা চুখামফা বা খোৰা ৰজাই মায়ামৰা নামটো দিছিল বুলি ‘অনিৰুদ্ধ চৰিত’ত উল্লেখ আছে। মায়ামৰা শব্দই সত্ৰখনক আৰু মায়ামৰীয়া শব্দই শিষ্যসকলক বুজায়। “মায়ামৰীয়া” আৰু “মোৱামৰীয়া”ৰ অৰ্থ একেটাই।

মায়ামৰীয়া সত্ৰৰ সৰহ সংখ্যক শিষ্য মৰাণ উপজাতিৰ লোক। অবশ্যে শিষ্যসকলৰ মাজত যথেষ্ট সংখ্যক বৰাহী, আহোম, চুটীয়া, কৈৱৰ্ত, কছাৰী আদি সম্প্ৰদায়ৰ লোকো আছিল। অনিৰুদ্ধদেৱে ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোককে সমান অধিকাৰ দিছিল আৰু শিষ্যসকলে নিজৰ গুৰুৰ বাহিৰে আন কাৰো ওচৰত মূৰ দোৱাব নালাগিছিল। গুৰু-শিষ্যৰ কটকটীয়া বান্ধোন আৰু শিষ্যৰ অবাধ ব্যক্তি স্বাধীনতাৰ হেতু মোৱামৰীয়া সত্ৰৰ শিষ্য দিনক দিনে বৃদ্ধি পাইছিল।

৭। ৰাঘৱ নেওগ :- ৰাঘৱ নেওগ মোৱামৰীয়া সত্ৰৰ জনজাতীয় শিষ্য মৰাণসকলৰ নেতা আছিল। মোৱামৰীয়া মৰাণসকলে ৰজাঘৰলৈ বছৰি এদল হাতী দিয়াটো নিয়ম আছিল। সেই উদ্দেশ্যে বাঘৱ নেওগ আৰু নাহৰখোৱা শ‍ইকীয়াই এদল হাতী লৈ আহিছিল। তাৰে বৰবৰুৱাৰ হাতীটোৰ নানা খুত উলিয়াই কীৰ্তিচন্দ্ৰই তেওঁলোকক গালি শপনি পৰাৰ উপৰি ৰাঘৱ নেওগক সৌকাৰে কোবায় আৰু নাহৰখোৱাৰ কাণ কাটি পঠিয়ায়। এইদৰে অপমানিত হোৱা নেতা দুগৰাকীয়ে মোৱামৰীয়া গুৰুৰ ওচৰলৈ গৈ বিদ্রোহ কৰাৰ অনুমতি বিচাৰে। এইটোও মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ এটা কাৰণ হিচাপে পৰিগণিত হয়।

৮। ৰজাখেদা নগঞা :- মোৱামৰীয়াসকলৰ লগত তিষ্ঠিব নোৱাৰি স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহই ইংৰাজৰ সহায় বিচাৰে। সেই উদ্দেশ্যে ইষ্ট-ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ প্রতিনিধি হিউ বেইলীয়ে কিছু বৰকন্দাজ সৈন্য পঠিয়ায়। কিন্তু কৃষ্ণনাৰায়ণে সেইবোৰ নিজৰ ফলীয়া কৰি লয়। গোৱালপাৰাৰ সেই সময়ৰ ইংৰাজ বিষয়া ডেনিয়েল ৰোছেও বুঢ়াগোহাঁইৰ সাহায্যৰ বাবে কিছু সৈন্য পঠিয়ায়। কিন্তু মোৱামৰীয়াৰ হাতত সেই সৈন্য মৰা পৰে। মণিপুৰৰ ৰজায়ো ৰজাৰ সাহায্যৰ বাবে সৈন্যবাহিনী লৈ আহি মোৱামৰীয়াৰ হাতত পৰাস্ত হয়। অৱশেষত স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহ নগাঁৱলৈ পলাই যায়। তাতো তেওঁ তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে ৷ ৰজাঘৰীয়া সৈন্য আৰু বিষয়াসকলৰ অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ নগঞাসকলে সিন্ধুৰা হাজবিকা নামৰ এজন লোকৰ নেতৃত্বত ৰজাক আক্ৰমণ কৰে। স্বৰ্গদেউ কলং নদীয়েদি ব্ৰহ্মপুত্ৰহৈ গুৱাহাটীলৈ পলাই যায়। ৰজাক খেদি পঠোৱা বাবে সিন্ধুৰা হাজৰিকা আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকল ‘ৰজা খেদা নগঞা’ নামে জনাজাত হয়।

Sl. No.Contents
Chapter 1আমেৰিকাৰ স্বাধীনতা যুদ্ধ
Chapter 2ফৰাচী বিপ্লৱ
Chapter 3শিল্প-বিপ্লৱ
Chapter 4ৰুছ-বিপ্লৱ
Chapter 5১৮৫৭ চনৰ ভাৰতৰ বিদ্রোহ
Chapter 6উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান

(গ) ৰচনাধর্মী প্রশ্নোত্তৰ

প্রশ্ন ১। আহোম ৰাজপৰিয়ালত হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰবেশ কেনেকৈ হ’ল ?

উত্তৰ :- ত্রয়োদশ শতিকাত আহোমসকলে অসম দেশলৈ পদাৰ্পণ কৰাৰ পিছত লাহে লাহে অসমত প্রচলিত হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ’বলৈ ধৰে। আহোম ৰজাসকলে আহোম নামৰ সৈতে হিন্দু নাম গ্ৰহণৰ পৰা ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায় ৷ খ্ৰীষ্টীয় অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগত আহোম ৰজাসকলে বংগদেশৰ পৰা হিন্দু ধৰ্মৰ ধৰ্মীয় গুৰু অনাই দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত তেওঁলোকে মৃতদেহ কৱৰ দিয়া আহোম প্রথা এৰি পেলাই হিন্দু ধৰ্মৰ দাহ কৰাৰ প্ৰথা গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়। এনেদৰে এক শ্ৰেণীৰ আহোম শাসকে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি তাক প্ৰজাসাধাৰণৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ তৎপৰ হৈ পৰে।

আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ ৰাজত্বকালত শাক্ত ধর্ম বিশেষভাৱে শক্তিশালী হৈ উঠে। স্বৰ্গদেৱে বংগদেশৰ পৰা কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্যক মতাই আনি পৰ্বতীয়া গোঁসাই বাব দি বহু মাটি-বাৰীৰে সৈতে কামাখ্যাত থাপে। এইগৰাকী গোঁসাইৰ প্রভাৱত ‘বৰৰজা’ ফুলেশ্বৰীয়ে অসমত শাক্ত ধৰ্মক ৰাজধৰ্ম কৰিবৰ বাবে সেই সময়ৰ অসমৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী সত্ৰ মায়ামৰাকে আদি কৰি অন্যান্য বৈষ্ণৱ সত্ৰৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ সূচনা কৰে। তেওঁ সত্ৰসমূহৰ সত্ৰাধিকাৰসমূহক মাতি আনি জোৰ কৰি দুৰ্গা পূজাৰ প্ৰসাদ খুউওৱাৰ উপৰিও বলিৰ তেজেৰে তেওঁলোকৰ কপালত ফোট দিয়াইছিল। এই কথাৰ উল্লেখ অৱশ্যে কাশীনাথ তামুলীফুকনৰ ‘অসম বুৰঞ্জী’ৰ বাদে অন্য গ্ৰন্থত পোৱা নাযায় ৷ যি কি নওহক আহোমসকলৰ ৰাজত্বকালত হিন্দু ধর্মই যে অতি প্রাধান্য পাইছিল সেই বিষয়ে কোনো সন্দেহ নাই।

প্রশ্ন ২। আহোমৰ ৰাজত্বত পাইকৰ অৱস্থা কেনে আছিল ?

উত্তৰ :- আহোমৰ ৰাজত্বত অর্থনীতিৰ ভেটি আছিল পাইক প্ৰথা। ৰাজ পৰিয়াল, বিষয়া, পুৰোহিত, উচ্চ জাতিৰ লোক আৰু তেওঁলোকৰ লগুৱাবোৰৰ বাহিৰে বাকী পোন্ধৰৰ পৰা পঞ্চাছ বছৰ বয়সলৈকে প্ৰতিজন মুনিহ প্ৰজাই ৰাজ্য আৰু ৰজাৰ হকে গা খাটি দিয়াৰ নিয়ম আছিল ৷ এনে বনুৱাবোৰক ‘পাইক’ বোলা হৈছিল। প্রথমে চাৰিজন পাইকেৰে একোটা ‘গোট’ আছিল, পাছলৈ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত তিনিজনীয়া ‘গোট” কৰা হৈছিল। গোটৰ ডাঙৰ সমষ্টিক ‘খেল’ বুলিছিল। গোটৰ প্ৰথমজন পাইকক মূল, দ্বিতীয়জনক দেৱাল আৰু তৃতীয়জনক তেৱাল বোলা হৈছিল। তেওঁলোক পাল পাতি একো একোজনকৈ তিনি বা চাৰি মাহ ৰজাঘবত খাটি দিছিল। এজনে খাটিবলৈ গ’লে আনকেইজনে তেওঁৰ মাটি বাবী চোৱা-চিতা কুৰিছিল। এই গা খাটি দিয়াৰ বাবদ তেওঁলোকে দুপুৰাকৈ কৰ মুক্ত মাটি পাইছিল। গতিকে এই অৱস্থাত পাইকসকলৰ অৱস্থা অতি পুতৌজনক আছিল বুলি ক’ব পাৰি৷

প্রশ্ন ৩। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ বাবে কীর্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা কিমান দায়ী বুলি ভাবা ?

উত্তৰ :- বৰৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দুর্গাপূজাৰ সময়ত মোৱামৰীয়া মহন্তক কৰা অপমানক মোৱামৰীয়াসকলে পাহৰিব পৰা নাছিল। লক্ষীনাথ সিংহ বুঢ়া বয়সত ৰজা হোৱা বাবে ৰাজ্যৰ সকলো কৰ্তৃত্ব কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই নিজৰ হাতলৈ নিছিল। তেওঁ নিজ ইচ্ছামতে ৰাজ্য শাসন কৰি ৰাজ্যৰ পৰিস্থিতি অতি জটিল কৰি তুলিছিল। কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা ভীষণ অত্যাচাৰী আৰু স্বেচ্ছাচাৰী হৈ পৰিছিল। এবাৰ ৰজা আৰু কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা ফুৰিবলৈ যাওঁতে বাটত মোৱামৰীয়া মহন্তৰ লগত দেখাদেখি হয়। মহত্তই ৰজাক যথার্থ সন্মান প্রদর্শন কৰিলে কিন্তু বৰবৰুৱাক নকৰিলে। সেই বাবে কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই মহন্তক নানা প্ৰকাৰৰ কটুবাক্য ব্যৱহাৰ কৰি অপমান কৰে।

আকৌ মোৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্য নাহৰে হাতী ধৰিবলৈ আহি বৰবৰুৱাক প্রথমে দেখা নকৰাৰ অপৰাধত বৰবৰুৱাই তেওঁক বৰকৈ অপমান কৰে। মায়ামৰা সত্ৰৰ জনজাতীয় শিষ্য মৰাণসকলৰ নেতা নাহৰখোৱা শ‍ইকীয়া আৰু ৰাঘৱ নেওগে ৰজাঘৰলৈ বাৰ্ষিক কৰ দিবলৈ এদল হাতী আনে। বৰবৰুৱাৰ হাতীটোৰ নানান খুত উলিয়াই কীৰ্তিচন্দ্ৰই তেওঁলোকক গালিশপনি পৰাৰ উপৰিও ৰাঘৱ নেওগক সৌকাৰে কোৱায় আৰু নাহৰখোৱাৰ কাণ কাটি পঠিয়ায়। কীৰ্তিচন্দ্ৰৰ এনে কাৰ্যৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ দুয়োজনে সংকল্পবদ্ধ হয় আৰু গুৰুৰ পৰা বিদ্রোহ কৰাৰ অনুমতি বিচাৰিলে। মহন্তই বাৰে বাৰে কৰা অপমানৰ কথা সুৱৰি বিদ্ৰোহৰ অনুমতি দিয়ে। এনেবোৰ বিভিন্ন কাৰণৰ বাবে কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ক্ষেত্ৰত অধিক জগৰীয়া বুলিব পাৰি৷ 

প্রশ্ন ৪। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ধৰ্মীয় কাৰণ কি ?

উত্তৰ :- মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ধৰ্মীয় কাৰণ হৈছে আহোম ৰজাসকলে গ্রহণ কৰা পৰিৱৰ্তিত ধৰ্মবিশ্বাস। নিজস্ব ধর্মবিশ্বাস, শাস্ত্ৰ আৰু পুৰোহিত শ্ৰেণী থকা সত্ত্বেও আহোমসকলে অসমত প্ৰচলিত হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়। খ্ৰীষ্টীয় অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগত আহোম ৰজাসকলে বংগদেশৰ পৰা শাক্তধর্মীয় গুৰু অনাই দীক্ষা গ্ৰহণ কৰে। আহোম স্বৰ্গদেউসকলে নিজ স্বাৰ্থ পূৰণ কৰিবৰ বাবে ব্ৰাহ্মণ্যবাদ আৰু মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱবাদৰ মাজত বিদ্বেষৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ধৰ্মীয় নিৰপেক্ষতাৰ ঠাইত ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ পক্ষ লৈ মোৱামৰীয়া বৈষ্ণৱসকলৰ ওপৰত উৎপীড়ন চলাইছিল। এক শ্ৰেণীৰ আহোম শাসকে এটা নতুন ধর্মমত গ্ৰহণ কৰি তাক প্ৰজাসকলৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ তৎপৰ হৈছিল। আহোম শাসকৰ এনে ধৰ্মীয় সংকীর্ণতাই সাধাৰণ প্ৰজাক বিক্ষুব্ধ কৰি তুলিছিল। আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ এনে নির্যাতনৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূচনা হয়।

প্রশ্ন ৫। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ৰাজনৈতিক ফলাফল কেনে আছিল ?

উত্তৰ :- মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ৰাজনৈতিক ফলাফল অসমৰ ইতিহাসৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ফলস্বৰূপে আহোম ৰাজবংশৰ পতন ঘটে আৰু অসম দেশ ইংৰাজৰ অধীন হ’বলগীয়া হয়। এই বিদ্ৰোহৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বিশৃংখলতাৰ বাবে অসমৰ মানচিত্র খণ্ড-বিখণ্ড হৈ পৰে আৰু মোৱামৰীয়াসকলৰ মাজতে নতুন নতুন সামস্তৰ সৃষ্টি হয় আৰু অবশেষত মটক ৰাজ্য সৃষ্টিৰে এই বিভাজনৰ অন্ত পৰে। পয়ত্রিশ বছৰ জুৰি চলা মোৱামৰীয়া বিদ্রোহে আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ বান্ধ একেবাৰে দুৰ্বল কৰি তোলে। আহোম স্বৰ্গদেউ তথ্য বিষয়ববীয়াসকলৰ স্বাৰ্থপৰতা আৰু খিয়লা-খিয়লিয়ে আহোম শাসনৰ পতন চমুৱাই আনে।

হয়। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ফলত অসমৰ পৰাধীনতা নিশ্চিত হৈ পৰে। গৌবীনাথ সিংহৰ দৰে দুৰ্বল, অযোগ্য শাসকে সিংহাসন উদ্ধাৰ কৰিবলৈ বিদেশীৰ সাহায্য বিচাৰে৷ ইয়াৰ ফলত অসমলৈ ব্ৰিটিছসকলৰ আগমন ঘটে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰিটিছসকলে অসম অধিকাৰ কৰে। কাৰণ ইংৰাজ শক্তিৰ হাতত অসমৰ শক্তি অতিকৈ নগণ্য। ইংৰাজসকলে মানৰ আক্ৰমণৰ ছেলু লৈ অসমলৈ আহে আৰু পাছলৈকে অসমৰ শাসনভাৰ নিজৰ হাতলৈ নি অসমত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

1 thought on “Class 9 History Elective Chapter 6 উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্থান”

Leave a Reply

error: Content is protected !!
Scroll to Top
Scroll to Top
adplus-dvertising